Zo’n bizarre training zag je nog nooit: ‘RIP squat’

Ieder heeft zo zijn eigen manieren van trainen. Maar waar trekken we de grens? De contentmaker Lemrant_da_lifta doet een goede suggestie.

Zijn training lijkt als een verwarrende droom. Ergens komt het je bekend voor, maar toch heb je het nog nooit gezien. Via vreemde constructies met kabels, cuffs en zelfs zijn arm gepropt in een foamroller, probeert Lemrant het onderste uit de kan te halen qua gains. Tenminste, als het werkt.

Zo maakt hij met een knipoog een eind aan de klassieke oefeningen van bodybuilding. Captions als 'RIP bench press' en 'RIP squatting', voorzien van een bizarre oefening die dezelfde spieracties traint, maar vaak met moeilijke set-ups of hyper-isolerende oefeningen.

Theorie-gebaseerd

Wat gebeurt hier precies? Hij omschrijft zijn training soms als ‘theory-based lifting’. In theorie werkt het. Met nog meer theorie zelfs effectiever dan klassieke oefeningen. Alleen stuit je op veel weerstand in een traditionele sport met tonnen aan praktisch bewijs.

Dat is dan ook het gros van de reacties: ‘Dit is geen training’, ‘Niemand op aarde traint zo’ en ‘Dit lijkt meer op een bondagefetisj’, buiten gewoonweg achterlijk genoemd worden is de standaard in de comments. Logisch, of ietwat bekrompen?

De theorie in kwestie: Lemrant traint – op zijn excentrieke manier – de spieracties waar de spieren verantwoordelijk zijn. Dat doet hij met gewicht, progressief en tot dichtbij spierfalen. Je spieren weten niet of je squat of met al je kracht je vastgebonden knie naar achter trekt. Of de reactie op spieropbouw hetzelfde is, dat moet blijken.

De hyper-isolatie komt van het idee dat je brein meer krachtsignalen naar je spieren stuurt bij unilaterale isolatie-oefeningen. Lemrant gaat zelfs zo ver zijn arm in een foamroller te proppen, om weerstand op zijn ellebooggewricht weg te nemen tijdens bijvoorbeeld flyes voor de borst.

Proefkonijn

Of het werkt, daarvan is Lemrant zijn eigen – en waarschijnlijk het enige – proefkonijn. Een klein nadeel: hij lijkt niet gezegend te zijn met de allerbeste genen. Wat natuurlijk de opmerkingen over zijn ‘nutteloze training’ makkelijker maakt. Maar ja, dit onderzoek laat zien dat ‘het formaat van iemands frame’ erg nauwkeurig voorspelt hoe gespierd diegene wordt.

Dit is geen verdediging. Ik snap de aversie en zelf zou ik deze manier van trainen nooit aan iemand aanraden. Maar, met een beetje een open blik, is dat ook omdat er nog niet is bewezen dat het werkt. Wat als de methode wél blijkt te werken, gaat iedereen het dan doen?

Wat Lemrant wel heeft, is een unieke kijk op training. Daar kun je je voor afsluiten – dat deed ik eerst ook – maar ik zie steeds meer de charme van zijn experimenterende aard. Zo test hij ook echt hypotheses uit – over isometrie en motor unit-recruitment. Ik leer er zelfs van. Dat hoeft niet altijd op het gebied van trainingsmethode te zijn. (Al ziet zijn crunch in de leg curl machine er geweldig uit.)

Imposante spierballen heeft hij nog niet, maar wel kennis van spierbewegingen - wat in zijn comments nogal eens ontbreekt - passie en plezier in wat hij doet. Moet je het overnemen? Nee. Mag je er een mening over hebben? Tuurlijk. Maar Lemrant steeds vertellen dat hij het anders moet aanpakken, dat gaat toch niet gebeuren.

Een vriendin zei eens tegen me: ‘Als je het niet kunt begrijpen, verwonder je dan.’ Ik denk dat dat de beste instelling is, vooral op sociale media. In plaats van doen alsof iemands aparte voorkeur een persoonlijke aanval is op jou.

Meer van Men's Health? Volg ons ook op Facebook en Instagram.