‘We zijn vergeten dat gains maken ook gewoon leuk mag zijn’

Wat heb jij over voor je droomlichaam? Slopende trainingen, hongerlijden en bergen zelfkritiek, mogen we hopen. Vergeet het anders maar.

Veel mannen stappen de sportschool in vanuit (zelf)haat. De gedumpte skinny guy, of de gepeste dikzak. De gym is hun eigen villain Arc. Hoe de liefde in hun hart werd gecorrumpeerd. Zij het niet machtsziek, als Darth Vader, maar krachtsziek: Darth Trainer.

Met harde muziek en een donkere blik isoleren ze niet alleen hun biceps, maar ook zichzelf. No pain, no gain, dus training is lijden. Ook de smaakpapillen krijgen het te verduren. Hoezo kruiden op je kip? Dat proeft naar liefde, en daar doen we niet aan.

En je schurken-superkracht? Body dysmporphia X-ray vision: maakt niet uit wat mensen zeggen, jij ziet dwars door complimenten over je fysiek heen. Niets of niemand komt tussen jou en je doel om te herrijzen uit de as.

Duistere plek

Zelf kom ik ook van zo’n duistere plek. Gelukkig nooit het doelwit van pestkoppen – ik werd er zelf één; eten of gegeten worden – maar wel altijd ‘de dikke’. Over eten gesproken. Altijd onzeker.

Bij meisjes werd ik gefriendzoned. Mijn enige vriendinnetje dumpte me zonder enige uitleg. (Het was omdat ik een achterlijke, inhoudsloze puber was die maar aan één ding dacht, waar zij nog niet klaar voor was. Al heb ik dat mezelf 10 jaar later uit moeten leggen.)

En toen ik in aanraking kwam met fitness, was ik dus net zo. Ik trainde me kapot, en at het liefst alleen mijn portie proteïne. Mijn spieren mochten nog gevoed worden, dat vette lijf had wel genoeg gehad. Brandende spieren, een knorrende maag en een eeuwig klinkende zelfkritiek werden maatstaven van mijn proces. Ik verloor bijna 30 kg, was eindelijk slank, kreeg ladingen complimenten, en ik haatte mijn lijf misschien wel net zo erg als toen ik dik was. Omdat ik altijd leerde te kijken naar wat anders moet. Ik trainde niet om een nieuw iemand te worden. Nog meer trainde ik om mijn oude ik de vergetelheid in te gooien.

Gains maken is leuk

Er zijn meer mensen zoals ik, dat weet ik zeker. Ik zie ze verstopt onder hun koptelefoon. Mannen, motivatie en drive is goed, maar ergens onderweg zijn we vergeten dat gains maken ook gewoon leuk mag zijn.

Je mag gewoon een praatje maken in de gym. Justin Bieber luisteren in plaats van ‘IN THE END, IT DOESN’T EVEN MATTER’ in je oren laten schreeuwen door Linkin’ Park. Je mag lachen, pizza eten en off-days hebben. Je mag stoppen vóór spierfalen, en je mag een dag later géén spierpijn hebben.

Kleine reality-check. Je gaat er nooit zo uitzien als Arnold Schwarzenegger in z’n prime. Shit, misschien ga je er niet eens zo uitzien als Natuurlijke Nick die naast je ligt te benchen. En tegelijkertijd, als je 1 of 2 jaartjes sport, heb je een beter lijf dan 90% procent van mannen op aarde.

Geef het tijd

Intussen vergelijk je jezelf met genetische freaks op Instagram. Je loopt automatisch achter. Dus kun je altijd harder trainen, minder eten, meer lijden. Want ja, hoe graag wil je het?

Maar, de meeste dingen waar we onszelf zo de kop voor inslaan, gaan over tijd. Biceps te klein? Geef het tijd. Nog steeds niet droog? Geef het tijd. 100 kg bench te zwaar? Geef. Het. Tijd. En tot die tijd, ben je goed genoeg. Als we nou eens geen vetpercentage-doel stellen voor de zomer, of een gewichtsdoel voor de bulk. Wil je droog worden? Cut tot je bij je doel bent, al is dat precies na de zomer van volgend jaar. Wil je groeien? Kijk op jaarbasis, niet twee maanden.

Natuurlijk heb je een plan nodig, en moet er aandacht in je uitvoering zitten. Voeding moet je ook echt voeden. Training moet intensief zijn voor een groeiprikkel. Maar het hoeft niet allemaal zo verschrikkelijk te zijn. Lijden bewaar je maar voor een echte bodybuild-prep. Jij wil er gewoon lekker uitzien als je in je zwembroek loopt (en dat is geoorloofd).

Je traint, je let op je voeding, je bent goed bezig. In plaats van het proces zo snel en perfect mogelijk te laten gaan, geniet er een beetje van. Je trainingen, de pomp, poseren in de spiegel, een balans-dag na een avondje bier en bitterballen. Het is eigenlijk allemaal heel erg leuk.

In plaats van altijd maar gelijk te geven aan je body dysmorphia. Ga er eens tegenin. Want je biceps zijn wel gegroeid. Gigantisch zelfs als je ze vergelijkt met dag één. Geniet van het proces, want dát is leuk. Dat eindpunt in je hoofd bereiken is onmogelijk, en bovendien: in the end it doensn’t even matter.

Het is de week van de mentale gezondheid (1 t/m 7 juni). Herken jij je in dit verhaal, of wil je een ander verhaal kwijt over jouw mentale strijd? Stuur een mail naar kevin@pxr.nl en inspireer andere MH-lezers. (En NEE, jouw verhaal is niet onbenullig of onwaardig).

Volg je Men's Health al op Google Discover? 
Mis nooit meer een artikel over training, voeding of gezondheid in Google Discover. Volg Men's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.