Van jongensdroom tot Ironman-finish: 13 jaar vallen en opstaan (deel 3)
© Getty Images
Afgelopen jaar heb ik ein-de-lijk de finish gehaald van de Ironman Barcelona. Het was een reis van 13 jaar vol fouten, obstakels en lessen. Een paar van die lessen ga ik de komende weken met je delen. Hopelijk helpen ze jou om je fitnessdoelen sneller te halen dan ik.
Tekst: Wout Hendriks – oprichter Vitalic
Nieuwe focus
Zoals je vorige week las, verschoof m’n focus naar kortere wedstrijden. Dat bleef een paar jaar zo. De Ironman-droom liet me alleen nooit helemaal los. Ik schreef me nog wel een paar keer in, maar telkens kwam er iets tussen – van blessures tot covid.
Droom die uitkomt
Daar kwam in oktober 2024 verandering in. Toen stond ik ein-de-lijk aan de start van een Ironman. En wat een race was dat.
Tijdens de voorbereiding viel alles op z’n plek: de trainingen gingen perfect en ik had geen last van blessures, ziekte of andere malaise. Zo begon ik op die kalme oktoberochtend eindelijk aan de Ironman Barcelona.
Nadat de intro door de speakers klonk – waarin nog maar eens duidelijk werd wat we voor de boeg hadden – gingen we van start. Op dit moment realiseerde ik me dat er geen enkele weg terug meer was. De race begon met 3,8 km zwemmen in een (gelukkig) kalme zee. Zeker voor de mindere zwemmers (zoals ik) een grote meevaller. Dit deel ging goed, ik voelde me sterk en kon lekker doorpeddelen. Na 1 uur en 6 minuten kwam ik het water uit. Zo hard had ik nog nooit gezwommen, dus dit zou wel eens een hele goede race kunnen worden.
Voor de wind
Na het zwemmen, sprong ik meteen de fiets op voor 180 km over de glooiende wegen van de Spaanse Costa. Vooraf zag ik best op tegen de warmte en soms harde wind, maar tijdens de race waren de omstandigheden perfect. Ik kon flink doortrappen, en na 4 uur en 47 minuten (gemiddeld 37 km/u) zat ook dit onderdeel erop.
Het was een opluchting dat ik zonder kleerscheuren de fiets afkwam, want langs de zijkant van het parcours stonden verschillende atleten in tranen nadat ze gevallen waren. Door de vele gaten in de weg of doordat hun fiets het had begeven.
Verstand op nul
Tot nu toe voelde ik me gelukkig super, maar vooraf was me verteld dat het echte verschil pas bij het laatste onderdeel wordt gemaakt: de marathon. Daar kom je de man met de hamer tegen. Gelukkig gaf die bij mij niet thuis, want ook tijdens de marathon bleef het tempo er goed in zitten en voelden mijn benen sterk. Natuurlijk werd het – zeker in de tweede helft van de marathon – superzwaar.
Maar de support van vrienden en familie langs de kant, maakte veel goed. Uiteindelijk weet ik de marathon nog in 3:01 uur af te maken, en stap ik na een totale duur van 9:02 uur tevreden (maar finaal gesloopt) de finish over. Eind goed, al goed. Na twaalf jaar heb ik eindelijk mijn langgekoesterde droom waargemaakt.
Lessen voor het leven
Deze Ironman-droom had één jaar moeten duren. Tenminste, dat was het plan van de 17-jarige ik. Uiteindelijk werden het maar liefst 13 jaren. Maar terugkijkend op deze geweldige reis, zou ik achteraf niets veranderen.
De finish is namelijk alleen maar de kers op de taart. De échte prijs is de groei die je doormaakt. Als je jezelf door mislukking en tegenslag richting succes worstelt, realiseer je je dat sport je meer leert dan trainingsstrategieën, voeding en discipline. Het vormt je karakter en dwingt je om te groeien, zowel mentaal als fysiek.
En eigenlijk geldt dat voor al je dromen en doelen. Dat de reis moeilijk is, maakt ‘m de moeite waard. Dus bedenk welke spreekwoordelijke berg jij wilt beklimmen, maak een kraakhelder plan met wat je dagelijks kunt doen om verder te komen en zet je ego aan de kant. Dan is er niets dat je tegenhoudt om je doel te bereiken. Of dat nu 150 kg bankdrukken is of je eerste 5 km hardlopen. Of het je nu één of dertien jaar kost. Zo leert sport je een les die mij dertien jaar gekost heeft te leren. De les die me al werd ingefluisterd in de YouTube-video:
‘Niets dat het waard is om te hebben, komt gemakkelijk.’
© Ironman BarcelonaIronman Barcelona