Van jongensdroom tot Ironman-finish: 13 jaar vallen en opstaan
© Getty Images
Afgelopen jaar heb ik ein-de-lijk de finish gehaald van de Ironman Barcelona. Het was een reis van 13 jaar vol fouten, obstakels en lessen. Een paar van die lessen ga ik de komende weken met je delen. Hopelijk helpen ze jou om je fitnessdoelen sneller te halen dan ik.
Tekst: Wout Hendriks – oprichter Vitalic
Waar het allemaal begon
Ik weet niet eens meer hoe ik bij de video terecht kwam. Waarschijnlijk tijdens een avond gevuld met studieontwijkend gedrag op YouTube. Wat ik nog wel weet, is dat ik plots een video zag die mijn aandacht greep op een manier waarop studieboeken dat niet konden.
In de video zag ik mensen met vertrokken gezichten van de kramp, mensen die hun sportvoeding niet meer binnen konden houden en die een van de hoogtepunten van hun leven beleefden door eindelijk de finish te bereiken. Het was een video van de Ironman-triathlon: een gruwelijke lijdensweg waarin atleten 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en daarna nog een marathon lopen. Een uitdaging waarvoor zelfs de meest fitte mensen huiveren.
Ik weet nog goed met welke woorden de video begon: ‘Niets dat het waard is om te hebben, komt gemakkelijk.’ Een waarheid als een koe, zo zou blijken...
Een Ironman, dat kan ik ook
Nadat ik die avond nog wat video’s van de Ironman had bekeken, kon ik de gedachte niet loslaten. De gedachte die elke weldenkende jongen van 17 (met een nog niet volledig ontwikkelde prefrontale cortex) zou hebben: dat kan ik ook wel. En ik ga het bewijzen ook.
Er was alleen één probleem: ik had geen fiets. Oja, en ik kon amper zwemmen. Kleine details. Wat ik gelukkig wel had, was enthousiasme en bakken met zelfvertrouwen. Dat moest toch genoeg zijn om de finish te halen? Dat dacht ik wel, en dus schreef ik me meteen in voor de Ironman van Regensburg het jaar erna.
Geen weg terug
Ik had me ingeschreven, en er was geen weg meer terug. Alle centen die ik bij mijn bijbaan met bloed, zweet en tranen had verdiend, gingen rechtstreeks naar het inschrijfgeld van de Ironman. Je bent namelijk zo 700 euro kwijt. Nu moest ik wel.
Gelukkig wilden mijn ouders wat sponsoren voor de aankoop van een fiets. En met die nieuwe tweewieler in de schuur kon het trainen dan echt beginnen. En wat ging dat lekker. Al gauw sloot ik me aan bij de triathlonclub in Nijmegen. Ik trainde bijna elke dag, en iedere week werd ik een beetje sterker.
Op een gegeven moment trainde ik wel 15 uur per week. Als ik daar nu op terugkijk, is dat natuurlijk compleet gestoord voor een 17-jarige zonder enige duursportervaring. Maar goed, ik wilde het zonder coach doen, en dus denderde ik door.
Te hard gegaan
De trainingen gingen steeds moeizamer, mijn benen voelden elke dag wat zwaarder en de pijntjes in m’n knieën gingen niet meer weg. Langzaam maar zeker gaf mijn lichaam het op. Tot het punt waarop ook de trainers bij de club zagen dat ik mezelf keihard voorbijging. Ze besloten met mijn ouders in gesprek te gaan. De conclusie was onverbiddelijk: Ironman Regensburg ging niet door. De tranen rolden over mijn wangen.
Ik weet nog hoe ik me die dag voelde: een machteloze mix tussen acceptatie, verdriet en onrecht. Want ik had er toch alles aan gedaan? Dag in dag uit in de regen getraind, een vakantie afgezegd; alles stond op de tweede plek zolang ik het vizier had op dat ene grote doel.
Tijd voor reflectie
Na een aantal dagen trok deze teleurstelling weg. Tijd heelt vele wonden, en zo ook deze. Wat afstand van de onverbiddelijke sportroutine me ook gaf, was helderheid en een belangrijke les: sport is niet eerlijk en domweg hard werken is niet genoeg.
We denken weleens dat hard werken een beloning verdient. Dat we succes verdienen vanwege onze inzet. Want ‘ik heb er toch ook veel voor gedaan en voor gelaten?’ De Ironman-droom maakte me vrij snel duidelijk dat ‘hard werken’ alleen te simpel gedacht is. Je kunt wel hard rennen, maar als je de verkeerde kant op rent, kom je nooit waar je wil zijn.
Het gaat niet om hoe hard, maar hoe je werkt
Meer nog dan hard werken alleen wordt succes of falen, in welk doel dan ook, bepaald door hóe je werkt. Door het plan dat je maakt om dichter bij je doelen te komen. Door je flexibiliteit als je merkt dat je plan niet werkt. En door eerlijk naar jezelf te zijn: je tekortkomingen erkennen en er een oplossing voor zoeken. Niet je inspanning, maar de uitvoering is wat telt.
En hiermee sluit ik deel 1 van deze 3-delige serie af. Volgende week lees je in deel 2 verder over de trainingen, lessen en obstakels die ik tegenkwam op weg naar Ironman Barcelona.