Auke (25) dacht dat een perfect lijf hem gelukkig maakte, maar dat gebeurde niet

Auke van den Berg (25) uit Waddinxveen droomde ervan om ooit op een bodybuildingpodium te staan. Die droom kwam uit, maar achter zijn afgetrainde lichaam ging een mentale strijd schuil. Na een jarenlang herstelproces deelt hij zijn verhaal om andere ambitieuze jonge mannen daarvoor te behoeden.

Interview: Jonathan Post
Tekst: Lukas Bos

Wanneer werd bodybuilding voor jou serieuzer dan zomaar een hobby?

‘Ik denk dat ik als jonge tiener al met mijn eerste onzekerheden te kampen kreeg. Ik was wat kleiner, dus je komt niet met je kop boven het maaiveld uit. Hoe kun je je dan onderscheiden als je je natuurlijke lengte niet mee hebt? Door de breedte in te gaan. Dat idee, dat beeld van mezelf waar ik naartoe moest, had ik denk ik al op mijn twaalfde, dertiende. Die extreme vorm was dus al veel eerder in mijn gedachte geland, alleen moest ik er nog een route naartoe afleggen.’

Had je een voorbeeld, een ideaalbeeld?

‘Eén naam schiet me te binnen: Lazar Angelov. Een of andere Oostblokgast, maar die had zulke symmetrie en harmonie in zijn lichaam. Superafgetraind, alsof hij iedere dag van zijn leven fotoshoot-ready was. Dat beeld werd een soort doel voor me. En haalbaar, dacht ik, want je kent de wereld áchter die beelden niet. Wat zich buiten beeld afspeelt, kom je vaak pas achteraf achter.’

Hoe kwam je op het idee om ook echt een bodybuilding show te doen?

‘Dat is wel een stukje extremer. Ik ben altijd hyperfocus aangelegd, dus ik heb kortstondige periodes nodig waar ik naartoe leef, omdat ik daar veel energie van krijg. Dat drijft je, maar het kan ook afleidend werken en je op paden brengen die je pas achteraf leert. Ik heb vanaf mijn zeventiende die drive gehad om iets neer te zetten,een soort bewijsdrang, als oudste van het gezin, om als een soort provider te werken. Sport gaf me daarin een ijzersterke discipline en stabiliteit. En die gewichten liegen niet tegen je: die 30 kilo is over een maand nog steeds 30 kilo. Het zijn spiegels zonder dat je jezelf in de spiegel bekijkt.’

Hoe obsessief werd het richting de wedstrijd?

‘Elke calorie telt, elke training telt, elk uur slaap telt. Alles in je leven weeg je af tegen dat ene doel: is het me waard om nu af te wijken? Alles voelt als verlies als je van het plan afwijkt. Ik denk dat discipline een kernwaarde van mezelf is, maar de valkuil daarvan was dwangneurotisch worden. Het werd echt een obsessie, controlerend bezig zijn met je lichaam, op alles grip willen hebben.’

© bphotographynl

Wat deed dat met je omgeving?

‘Mijn vrienden die ook sporten, begrepen het wel, al vonden ze het extreem. Andere vrienden verklaarden me voor gek. Mijn vriendin steunde me altijd, maar ik merkte dat ik haar zelf ging doseren in mijn weekbesteding, omdat het me soms te veel werd. Juist de mensen die het dichtst bij me stonden en het meest van me hielden, werden het meest pijnlijk geconfronteerd met mijn doel.’

Was het podiummoment het hoogtepunt?

‘Nee. Dat is denk ik niet het meest euforische moment geweest. Het voelt mooi, maar het spannende is dat je niet weet wat daarna komt. Ik zat op een vetpercentage van onder de 4%. Van buiten kun je er als het meest ideale plaatje uitzien, maar van binnen ben je één stuk drama, omdat je op de overlevingsstand staat.’

Wat gebeurde er na de wedstrijd?

‘Alle opgeslagen stress en emoties die ik niet kon toelaten richting de wedstrijd, moesten er na afloop uit. Dat vertaalde zich bij mij in hyperventilaties en paniekaanvallen. Daar heb ik anderhalf jaar mee gelopen. Ik lag 's nachts in bed en voelde mijn hart zo heftig dat ik dacht: dit is het einde. Mijn identiteit stond op losse schroeven, want je denkt dat je dat beoordeelde beeld van je lichaam bent.’

Hoe ben je daaruit gekomen?

‘Via ademtherapie, en via mijn geloof heb ik die innerlijke vrede gevonden waar ik eigenlijk mijn hele leven naar op zoek was. Ik ben zelfbewuster geworden van het zijn in het moment. Mijn advies: draag niet alles zelf. Praat met mensen, ook over je mentale struggles. Kwetsbaarheid is een kracht, een kroon die je mag dragen. Achteraf denk ik dat mensen altijd belangrijker zijn dan prestaties.’

Volg je Men's Health al op Google Discover?
Mis nooit meer een artikel over training, voeding of gezondheid in Google Discover. Volg Men's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.