Pepe (59) zat eindelijk goed in zijn vel – toen kwam de diagnose
Thomas Vriens
Jarenlang leefde Pepe Cerón-Balsas (59) ongezond: roken, feesten, weinig beweging. Drie jaar geleden gooide hij het roer om en stortte hij zich op een gezonde levensstijl. Zijn lichaam en geest werden sterker, tot hij in 2024 onverwacht op de proef werd gesteld.
Van ongezond leven naar eerste training
Sporten heeft mij gered’, vertelt Pepe openhartig. De geboren Spanjaard woont sinds zijn tweeëntwintigste in Nederland en werkt als grafisch ontwerper. Hij maakt graag mooie dingen, zoals logo’s, boekcovers en tijdschriften: creativiteit is echt zijn passie. Maar sportief? Dat is hij nooit geweest. ‘Rond mijn dertigste wist ik heus wel dat bewegen belangrijk was, maar ik hield het nooit lang vol. Ik ging een paar maanden trouw naar de sportschool, tot de zomer begon en ik weer volop ging feesten. Ik noemde mezelf een party animal, want dat was ik ook echt. Vanaf mijn veertiende rookte ik, feesten hoorde gewoon bij mijn leven.’
Over Pepe
Feesten, roken en weinig beweging, zo leefde Pepe Cerón-Balsas (1965) jarenlang. Tot zijn lichaam hem wakker schudde. Hij besloot zijn levensstijl radicaal om te gooien en bouwde aan een gezondere versie van zichzelf. Een jaar lang trainde hij keihard, maar toen volgde plotseling de diagnose kanker. In plaats van terug te vallen in oude patronen, vocht hij door. Sport werd zijn houvast, zijn structuur en zijn redding. Zijn motto? Je kunt je leven altijd opnieuw vormgeven.
Discipline opbouwen: zo hield hij het vol
Het kantelpunt kwam tijdens een vakantie in Spanje in 2023. ‘Mijn conditie was echt dramatisch slecht, na nog geen twee meter zwemmen was ik uitgeput. Toen besefte ik: er moet iets veranderen.’ Steeds fitter Na die zomervakantie begon Pepe met een plan. Hoe kon hij dit op een duurzame manier aanpakken? ‘Ik wist van mezelf dat ik voorheen altijd had opgegeven. Ik wilde niet weer in die valkuil trappen. Ik heb me eerst twee maanden mentaal voorbereid. Een goed plan gemaakt en een personal trainer ingeschakeld. Mijn doel was discipline krijgen en consequent een gezonde levensstijl creëren.’
De eerste trainingen: tegenzin en paniek
Op 16 oktober 2023 ging hij naar zijn eerste training. ‘Ik had nog niet eens goede sportkleding, ik heb een korte broek gepakt. In het begin was het zwaar, echt een gevecht met mezelf. Elke keer als ik naar de sportschool moest, zag ik ertegenop en zocht ik onderweg naar excuses om terug te gaan. Tegelijkertijd wist ik dat ik over deze barrière moest komen. Soms was het zelfs een beetje traumatisch. Ik kreeg paniek bij bepaalde oefeningen. Ik moest echt uit mijn comfortzone.’
Na zes maanden begon Pepe zich beter te voelen. ‘Ik voelde me mentaal sterker en had eindelijk wat discipline opgebouwd. Mijn ademhaling verbeterde, mijn conditie ging vooruit en ik kon beter met stress omgaan. Ik werd veerkrachtiger en merkte dat ik dingen rustiger benaderde: minder impulsief, minder gehaast. Op dat moment wist ik dat ik niet meer terug kon. Dit was mijn nieuwe leven.’
De diagnose: een tumor onder zijn tong
Elf maanden na het begin van zijn trainingsregime ontdekte Pepe opeens een klein bultje onder zijn tong, aan de linkerkant. ‘Het deed geen pijn, maar zat in de weg bij eten en drinken. Eerst dacht ik dat het vanzelf zou verdwijnen, maar na verloop van tijd voelde ik dat er iets niet klopte. Ik belde de huisarts. Die bekeek het bultje en verwees me door naar het ziekenhuis. Ik ging daar direct mee akkoord, want ik had een naar onderbuikgevoel.
Amper twee uur later belde het ziekenhuis me terug: of ik de volgende dag kon langskomen. Ik werd meteen serieus genomen. De arts zei: ‘Ik weet nog niet precies wat het is, maar goed is het niet. We nemen direct een biopt.’ Voor ik het wist, was het stukje weefsel verwijderd en stond ik weer buiten, vol angst en paniek.’ Twee dagen later kwam de uitslag van de biopsie. Deze was ronduit slecht: het was een tumor in een vroeg stadium.
Vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling. Pepe werd doorverwezen naar het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis voor scans, echo’s en extra biopten.
Operatie en herstel
‘Mijn eerste reactie was woede’, vertelt Pepe. ‘Ik dacht: verdomme, ik heb een jaar zo gezond geleefd en gesport, hoe kan dit nou gebeuren?’ Die woede sloeg al snel om in angst en paniek. Alles ging in zo’n sneltreinvaart dat ik nauwelijks de tijd had om erbij stil te staan, ik schakelde over naar de overlevingsmodus. Ik wilde dat ‘ding’ zo snel mogelijk uit mijn lijf. En ondertussen wilde ik doorgaan met sporten en gezond leven, want dat voelde als het enige dat me kon redden. In de week dat ik op de operatie moest wachten, stond ik bijna elke dag in de sportschool.’
Ik dacht: verdomme, hoe kan dit nou gebeuren?
Op 26 oktober werd hij geopereerd. Tijdens de vijf uur durende ingreep werd een kwart van zijn tong verwijderd, samen met bloedvaten en lymfeklieren. Eén lymfeklier onder zijn tong bleek geïnfecteerd. Niet actief met kanker, maar er zaten wel kankercellen in. Volgens het protocol moesten alle gelinkte lymfeklieren verwijderd worden: in Pepe’s geval ging het om 33 stuks.
Trainen na kanker: wat kan nog wél?
‘Ik heb nu een groot litteken, van mijn kin tot aan mijn nek. Een deel van mijn smaak is verdwenen, net als een deel van het gevoel in mijn tong. Als ik moe ben, gaat praten moeilijker. Ook eten, kauwen en slikken kost soms extra moeite. Ik ben nog steeds bezig dit te accepteren en een plek in mijn leven te geven.’
Zijn trainingsroutine nu (5x per week)
Na de operatie kreeg Pepe richtlijnen mee van de arts, want hij wilde natuurlijk blijven sporten. Zijn personal trainer Francesco Genari van Ultimate Performance Amsterdam hielp hem met een trainingsschema: vijf keer per week sporten, waarvan drie keer met de trainer en twee keer zelfstandig. ‘Vaak doe ik dan mee met lessen als bodypump. En ik wandel veel.'
'Die discipline zit er al helemaal in, vijf keer per week sporten is mijn standaard geworden. Minder kan ik niet, dan voel ik me niet goed. Mijn concentratie is nog niet helemaal zoals vroeger. Lang achter elkaar werken lukt niet meer, ik moet vaker pauzes nemen. Gelukkig woon ik aan het water. Dan ga ik gewoon even zitten met een kop koffie, kijken naar de bootjes die voorbij varen. Dat geeft rust en helpt me mijn energie beter te verdelen.’
Door mijn ziekte heb ik geleerd om beter naar mijn lichaam te luisteren
De grootste les: luisteren naar je lichaam
‘Kanker verandert je leven compleet, fysiek en mentaal’, zegt Pepe. ‘Ik heb geleerd om beter naar mijn lichaam te luisteren. Als ik mezelf forceer en signalen negeer, betaal ik de volgende dag direct de prijs. Dan kan ik bijna niets meer. Dat is misschien wel de grootste les: ik hoef niet meer op het tempo van vroeger te leven. Want achteraf gezien, ging ik constant over mijn grenzen heen.’
Omgaan met angst
Pepe leeft nog altijd met de angst dat de kanker terugkomt. ‘In het begin belde ik voor elk klein pijntje het ziekenhuis, gewoon voor de zekerheid. Nu probeer ik dat los te laten, want je kunt niet in constante angst leven. Ik focus liever op wat ik nog allemaal wél kan: slikken, praten, eten, alles eigenlijk.
Soms voelt dit als een tweede kans. Een kans om opnieuw te beginnen. Sporten heeft me veranderd en een beter mens gemaakt. Ik accepteer mezelf meer en ben milder en toleranter naar mezelf. Ik heb geleerd om meer van mezelf te houden. Kanker was een grote tegenslag, maar ik merk dat ik fysiek en mentaal steeds sterker word. Dat maakt me trots.’
Dit artikel verscheen als eerst in Men's Health-magazine. Alle Men's Health-content als eerste lezen? Sluit een abonnement af.
Meer van Men's Health? Volg ons ook op Facebook en Instagram.