Rolph (32): 'Mijn ziekte veranderde alles, behalve mijn vechtlust'

Eind 2023 staat het leven van docent Rolph (32) volledig op z’n kop. De fanatieke sporter, voor wie trainen vooral om gezondheid draaide, krijgt de diagnose acute leukemie. 'Ik zorgde altijd zo goed voor mijn lichaam, en nu moest ik aan de chemo.’

Op een dag in de sportschool merkte ik dat ik wat zwakker was’, begint Rolph zijn verhaal. ‘Mijn prestaties waren minder dan normaal en ik had rare blauwe plekken, bijvoorbeeld op mijn schouder. Merkwaardig, want ik had me nergens aan gestoten. Toen ik later die dag een bloedneus kreeg die een uur aanhield, wist ik dat er iets mis was.’

Rolph stuurt een appje naar een bevriende huisarts, die hem adviseert om de volgende dag bloed te laten prikken. Even later volgt het telefoontje: ijzertekort en bloedarmoede. ‘Ik vond dat vreemd, want ik lette goed op mijn voeding. De arts verwees me naar de spoedeisende hulp. Ik vermoedde dat ik daar advies zou krijgen over wat ik moest doen om mijn ijzergehalte te verhogen. Dit wist ik natuurlijk al, dus ik dacht dat ik daar zo weer weg zou zijn. In de wachtkamer las ik nog mijn les door die ik de volgende dag zou geven, zonder te weten dat ik daarna verschrikkelijk nieuws zou krijgen.’

Verschrikkelijke nachtmerrie

De diagnose is acute leukemie. ‘Ik zat daar alleen toen de arts het vertelde. Het kwam extra hard binnen omdat mijn oom een paar dagen eerder aan leukemie was overleden. Ik dacht nog: ik moet nóg beter op mijn gezondheid letten: gezonder eten, bewuster leven.Terwijl ik dat al deed.’ Na het slechte nieuws valt Rolph flauw. Als hij wakker wordt, ligt hij in een ziekenhuisbed. ‘Het eerste wat ik deed, was mijn werk mailen dat ik voorlopig niet zou komen. Daarna belde ik mijn moeder en zus. Ik werd meteen overgebracht naar het oncologiecentrum.’ Daar hoort hij dat hij drie jaar chemo krijgt. ‘Het zou heel zwaar worden.

Dit vond ik moeilijk om te horen, omdat ik altijd zo zuinig was op mijn lichaam. Chemo vernietigt niet alleen de slechte cellen, ook de goede. Maar de behandeling weigeren was ook geen optie.’ In het oncologiecentrum laat een vriendelijke verpleger hem een klein fitnesszaaltje zien. Rolph: ‘Er waren een hometrainer en wat lichte gewichten. Heel anders dan wat ik gewend was, maar die eerste dagen ging ik er veel naartoe. Het voelde als een soort overlevingsinstinct: ik ga vechten. Ik ga proberen hier doorheen te komen. Al wist ik ook dat niet alles in mijn handen lag.

Uiteindelijk heb je gewoon geluk nodig om het te overleven. Maar ik geloof wel dat je invloed hebt op wat je wél kunt doen. Uit onderzoeken blijkt dat hoe fitter je bent, hoe beter je door de behandelingen kunt komen.’ Maar ja, al snel slaat de extreme vermoeidheid toe. ‘Het is moeilijk uit te leggen wat chemo met je doet’, vertelt Rolph. ‘Ik voelde me zó energieloos en mijn weerstand verdween volledig. Ik mocht geen contact meer hebben met andere mensen, het voelde heel eenzaam.’

Gelukkig slaat de behandeling goed aan. Na de eerste intensieve kuur zijn er geen kankercellen meer te vinden in Rolphs bloed. Toch gaat de behandeling door om de kans op terugval te verkleinen.

Nog meer pijn

In juli 2024 krijgt Rolph plotseling hevige pijn in zijn heup. ‘Ik dacht aan een verrekte spier, omdat ik zo lang in ziekenhuisbedden had gelegen. Maar de pijn bleef en werd alleen maar erger. Zo erg, dat ik pijnstillers nodig had om überhaupt te kunnen slapen.’ Een MRI toont schade aan het bot, waarschijnlijk door de hoge doseringen prednison. Aan beide kanten, maar vooral links is zo aangetast dat er nog maar één oplossing is: een heupprothese. ‘Dat nieuws kwam als een klap. Ik had al zo veel moeten incasseren: ruggenprikken, continue vermoeidheid… en nu ook nog dit.

Ik was bang dat mijn toekomst zou veranderen. Ik hield van fitness, maar ook van dansen. Zou dat ooit nog kunnen?’ De operatie kan pas zes weken later plaatsvinden. In de tussentijd kan Rolph niet meer thuis wonen en moet hij tijdelijk naar een geriatrisch revalidatiecentrum. ‘Daar bracht ik mijn zomervakantie door. Ik kon bijna niets meer. Zelfs in bed komen lukte niet alleen. Ik vond het heel moeilijk te accepteren dat ik hulp nodig had bij het douchen en naar het toilet gaan.’

Over Rolph

Keihard vechten

Na de operatie volgt opnieuw een zware periode. ‘Ik moest nog een week in het ziekenhuis blijven om te herstellen. De eerste dagen kon ik me nauwelijks bewegen, alles deed pijn. Ik lag plat op bed en had veel hulp nodig. De fysiotherapeut kwam langs en hielp me om voor het eerst op de rand van het bed te gaan zitten. Dat voelde al als een enorme mijlpaal.’ Dan begint hij weer te lopen, met een rollator: eerst twintig, dan dertig stappen. Daarna gaat hij nog twee maanden naar een ander revalidatiecentrum: ‘Daar was veel gespecialiseerde zorg, en heb ik keihard gewerkt om weer op de been te komen.’

Fast forward naar nu: Rolph danst weer, zijn oude hobby. ‘In december ben ik opnieuw begonnen, en het gaat goed.’ Ook sporten heeft hij weer opgepakt en hij werkt weer fulltime als docent. Hij krijgt nog één keer per maand een lichte chemo, maar daar heeft hij nauwelijks last van. ‘Ik kan gewoon trainen. Dat voelt als een symbolische overwinning. Wat mij is overkomen, kan iedereen gebeuren. Ik heb gewoon pech gehad.’ Rolph is vastbesloten om superfit te worden. ‘Een verpleger zei tegen mij: ‘Spieren opbouwen tijdens chemo? Dat krijg je nooit voor elkaar.’ Maar het lukt me. En dat voelt ontzettend goed.’

Nieuwe betekenis

‘Toen ik de diagnose kreeg, dacht ik: hier heb ik helemaal geen tijd voor. Ik had dromen, plannen, doelen. Terwijl mijn vrienden kinderen kregen, carrière maakten of trouwden, lag ik te verpieteren in het ziekenhuis. Het voelde alsof ik mijn leven aan het verliezen was, terwijl het in mijn beleving pas net was begonnen.’ Maar inmiddels denkt hij anders. ‘Dat eerste jaar leek verloren, maar ik heb het tóch een nieuwe betekenis kunnen geven.

Het leven loopt niet zoals je het plant, maar dat betekent niet dat het voorbij is. Ik begin opnieuw. Ik heb nog steeds tijd om mijn doelen te bereiken. En ik weet nu: ik ben veerkrachtig. Alleen dat al is waardevol. Natuurlijk had ik dit liever niet meegemaakt, maar mijn ziekte heeft me veel geleerd: over mezelf, het leven en mijn sterfelijkheid.’ Toch is Rolph ook realistisch. ‘Ik wil geen ‘altijd positief blijven’-verhaal vertellen. Het leven is niet altijd leuk. Maar ik kan wél kiezen waar ik mijn aandacht op richt. Dus focus ik op wat deze ervaring me heeft gebracht en kies ik ervoor om niet bij de pakken neer te zitten. Ik zit vol levenskracht en ik ga ervoor.’

Update

Dit artikel verscheen als eerst in Men's Health Magazine. Alle Men's Health-content als eerste lezen? Sluit een abonnement af.

Volg Men's Health ook op Facebook en Instagram.