Red Hooftman (Sportpoeder): 'Bodybuilding heeft me bijna kapotgemaakt'

Red Hooftman (28) is ondernemer, contentmaker en een van de gezichten van Sportpoeder. Fitness is voor hem altijd meer geweest dan spiermassa of sixpacks: het is een experiment, een uitdaging én een levensles.

Toen hij besloot zichzelf te testen in een natural bodybuildingwedstrijd, wist hij dat het zwaar zou worden. Maar zó zwaar, dat had hij niet verwacht.

Hoe kwam je in aanraking met fitness?

‘Het klassieke verhaal: ik was twintig en mijn relatie ging uit. Ik had een tussenjaar, werkte bij de Jumbo en had mezelf behoorlijk laten verslonzen. Mijn beste vriend sleepte me de sportschool in en vanaf dat moment was ik verkocht. Ik trainde meteen superfanatiek: vijf, zes, soms zelfs zeven keer per week. In 2021 sloot ik me aan bij Sportpoeder. Ik was toen bijna klaar met mijn studie Commerciële Economie aan de Hogeschool Leiden. De oprichters hadden mij gezien op Snapchat, waar ik veel over fitness deelde. Ze benaderden me met de vraag of ik video’s voor hen wilde maken. Dat leek me interes - sant, maar ik wilde wél informatieve content maken, want juist daar ligt een groot gat in de markt.’

Hoe wist je van dat ‘gat’?

‘Omdat ik het zelf heb ervaren toen ik net begon met fitness. Er was zó veel tegenstrijdige informatie. Over creatine bijvoorbeeld: de één zei dat je er kaal van werd, de ander dat het slecht was voor je nieren en weer een ander dat het volledig veilig was. Alles ging via ‘van horen zeggen’ in de sportschool. Er was geen duidelijke, betrouwbare plek waar je informatie kon vinden. Ik wilde daarom een onafhankelijk platform dat écht content maakt over fitness zelf. Bij veel onderwerpen betrekken we artsen en experts. We werken alleen samen met partners waar we volledig achter staan. Als een bedrijf met een product komt waarvan ik denk: wat zijn jullie aan het doen? Dan promoten we het simpelweg niet. Wij zeggen tegen onze volgers: trap niet in onzin als het gaat om supplementen. Focus op de basis met voeding, training en beweging. Supplementen maken hooguit het laatste paar procent verschil, tenzij je echt een tekort hebt.’

Voor Sportpoeder ga je soms een stap verder dan alleen praten over fitness. Je test dingen ook zelf.

‘Klopt. In plaats van alleen uit te leggen wat extreme doelen met je lichaam doen, wilde ik het zelf ervaren. Daarom besloot ik een natural bodybuildingwedstrijd te doen. Dit hele traject is vastgelegd in een documentaire op YouTube. Op 21 september 2025 stond ik op het podium voor mijn eerste, en waarschijnlijk ook laatste, wedstrijd. Tijdens de voorbereiding liet ik mijn bloedwaarden monitoren bij een privékliniek. Bij een bodybuildingprep werk je wekenlang toe naar een extreem laag vetpercentage. Dat niveau heb je nodig voor het podium, maar gezond kun je het eigenlijk niet noemen. Ik begon op 14 april 2025. De prep duurde 22 weken, met 21 september als einddatum. Ik startte op 102,6 kilo en woog op mijn laagste punt 83,8 kilo. Ik stond uiteindelijk echt shredded op het podium.’

Wat was voor jou de belangrijkste reden om deze uitdaging aan te gaan?

‘Als je op een bodybuildingpodium wilt staan, moet je rond de zes à zeven procent vetpercentage zitten. Dat is de standaard. Voor mij was het niet alleen een sportief doel; ik wilde voor het platform een eerlijke documentaire maken over wat bodybuil- ding écht inhoudt. Een realistisch en ongefilterd beeld van de impact op je gezond- heid. Ik heb alles vastgelegd: mijn slaap, mijn bloedwaar- den, gesprekken met experts en mijn dagelijkse routine. Mijn vetpercentage daalde van ongeveer twintig procent naar zo’n zeven procent. Op dat punt heeft je lichaam nauwelijks nog vetreserves. Je systeem denkt letterlijk dat het wordt uitgehongerd en in feite is dat ook zo. Je verhoogt je verbranding met steeds meer cardio en stappen, terwijl je steeds minder eet. Je lichaam schakelt over op een overlevingsstand.’

Merkte je lichamelijke gevolgen?

‘Ja, absoluut. Twee weken voor de wedstrijd liet ik mijn bloedwaarden checken. Cholesterol en bloedsuiker waren prima, maar mijn testosteron was extreem laag; dat van een stervende opa, om het zo te zeggen. Ook mijn schildklierwaarden waren flink verlaagd. Acht dagen voor de wedstrijd werd ik wakker met een koortsig gevoel. Mijn temperatuur bleek 34,8 graden: ik was onderkoeld. Toen heb ik meteen actie ondernomen, de arts gebeld, overlegd met mijn coach en meer gegeten. Gelukkig knapte ik iets op. Hormonaal is zo’n natural prep gewoon keihard voor je lichaam als je te ver gaat. Ik was vooraf gewaarschuwd en op papier schrokken die cijfers me niet direct af. Maar toen ik onderkoeld wakker werd, kwam het echt binnen. Dat was mentaal een breekpunt. Tegelijkertijd was de wedstrijd zo dichtbij dat ik besloot door te zetten, ook omdat we alles aan het documenteren waren.’

Je noemt het een mentaal breekpunt. Wat gebeurde er in je hoofd?

‘Op een gegeven moment wil je lichaam niet meer afvallen, maar je móet voor het podium. Dat maakt een prep zo zwaar: je lichaam wil niet, dus mentaal moet je jezelf erdoorheen trekken. Ik kan eerlijk zeggen dat ik mezelf daarmee misschien een burn-out in heb gewerkt. Normaal zou je zeggen: luister naar je lichaam en stop. Maar dat doe je niet voor zo’n wedstrijd. Je gaat over je eigen grenzen. Na de wedstrijd val je in een zwart gat en vraag je je af: was dit het waard? Tijdens de prep was mijn testosteron superlaag: je wordt energieloos en ervaart libidover- lies. De laatste drie maanden had ik geen erecties meer. Dat hoort bij zó extreem diëten: het lichaam kiest overleven boven voortplanting.’

Wat deed dat met je mannelijkheidsgevoel?

‘Tijdens de prep zit je in hyperfocus. Alles draait om dat ene doel. Dat je mannelijkheid afneemt, schuif je opzij. Dat besef komt later. Maar achteraf denk je: shit, wat heb ik mijn lichaam aangedaan? Ik begon met een testosteronwaarde van 24,3. Aan het einde zat ik op 3,7 en twee weken later zelfs op 2,3. In november leek het te herstellen naar 13, maar in januari zakte het weer naar 3,1. In februari stond het op 6,7. Alles onder de 10 is niet goed. En ik weet niet hoe lang dit nog duurt. Dat geeft onzekerheid. Daarnaast speelt je lichaamsbeeld mee. Tijdens een prep kijk je honderden keren per dag in de spiegel en raak je gewend aan dat extreem droge beeld. Zodra je weer wat voller wordt, slaat dat makkelijk om in zelfkritiek. Ik voel me nu ‘dik’, terwijl ik nog steeds een sixpack heb. Wat ik misschien nog het moeilijkst vond: zo’n prep is ontzettend egocentrisch. Verjaardagen, vrienden, familie, alles schuift naar plek twee of drie. Ik trainde vijf tot zes keer per week, zette dagelijks vijftienduizend stappen, deed een uur cardio en woog mijn maaltijden tot op de gram af. Vaak had ik daarna geen energie meer over. Dat past eigenlijk helemaal niet bij mij. Gelukkig hebben mijn vrienden en familie me gesteund.’

Wat heeft deze ervaring je geleerd?

‘Ik wil bodybuilding niet negatief neerzetten, maar wel eerlijk zijn. Mensen moeten weten wat extreem diëten met je kan doen. Ik had beter naar mijn lichaam moeten luisteren. Ik kreeg signalen om rustiger aan te doen, maar ik wilde door. En ergens is dat logisch, want als je wél luistert, sta je waarschijnlijk nooit in die shape op het podium. Ik ben tot de conclusie gekomen dat zo’n prep niks voor mij is. Het heeft me bijna getraumatiseerd. Je leeft tussen twee dunne lijntjes, alles moet gemonitord worden. Er is geen vrijheid. Nu focus ik op herstel: een gevarieerd dieet met voldoende vetten en eiwitten, acht tot negen uur slaap, krachttraining en cardio voor mijn hart. En mentaal probeer ik wat losser te worden. Uiteindelijk draait het om balans: gezondheid moet op één staan, maar genieten van het leven is net zo belangrijk. Discipline is goed, maar het meest extreme is niet altijd alles waard.’

Dit artikel verscheen als eerst in Men's Health Magazine. Alle Men's Health-content als eerste lezen? Sluit een abonnement af.

Volg je Men's Health al op Google Discover? 
Mis nooit meer een artikel over training, voeding of gezondheid in Google Discover. Volg Men's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.