Op zijn 12e kreeg Raël anorexia - nu helpt hij anderen écht herstellen

Op twaalfjarige leeftijd werd Raël door zijn moeder naar het ziekenhuis gebracht. Zelf had hij nauwelijks door hoe ernstig de situatie was. Terwijl artsen zich zorgen maakten over zijn gezondheid, speelde er in zijn hoofd iets heel anders.

Zijn broer en zus voetbalden allebei op hoog niveau. Raël voelde zich juist de jongen die nergens echt in uitblonk. Hij werd gepest op school en zijn zelfvertrouwen kreeg flinke klappen. Toen de kilo's begonnen te verdwijnen, dacht hij daarom eindelijk iets gevonden te hebben waar hij wél goed in was. 'Volgens mij was iedereen daar jaloers op.'

Dat vermeende talent bleek anorexia. Een eetstoornis die de volgende vijfeneenhalf jaar zijn leven volledig zou beheersen. Na een eerste herstel volgde een terugval, waarna hij besloot dat hij nooit meer terug wilde naar die donkere periode. Inmiddels is Raël twintig jaar, woont hij in Barcelona, studeert hij psychologie en begeleidt hij jongeren én ouders die hetzelfde doormaken als hij ooit deed.

De terugval

Na ongeveer drie jaar behandeling leek Raël hersteld. Zijn gewicht was weer op peil en de artsen zagen voldoende vooruitgang om het behandeltraject af te ronden. Maar achteraf beseft hij dat alleen zijn lichaam was genezen. 'Mijn lichaam was hersteld, maar de angst om aan te komen was nooit verdwenen.'

Zodra de intensieve begeleiding wegviel, keerde hij terug naar dezelfde omgeving waarin veel van zijn onzekerheden waren ontstaan. Op school voelde hij zich nog altijd anders dan de rest. De onzekerheid, het gepest en het gevoel nergens echt in uit te blinken waren nooit verdwenen.

'Ik wist eigenlijk nog steeds niet hoe ik met die gevoelens om moest gaan. Eten bleef daardoor een kwetsbaar punt.' Niet veel later volgde de terugval.

'Ik wilde nooit meer terug naar het ziekenhuis'

Toen Raël opnieuw in behandeling terechtkwam, voelde alles anders dan de eerste keer. Waar hij zich eerder vooral liet behandelen omdat anderen dat van hem verwachtten, kwam de motivatie nu voor het eerst volledig uit hemzelf. 'Ik dacht alleen maar: dit wil ik nooit meer.'

Hij besloot zich volledig over te geven aan het herstelproces. Hij at wat hij moest eten, stopte met stiekem extra sporten en hield zich aan alle afspraken. Maar belangrijker nog: hij begon eindelijk te werken aan de oorzaak achter de eetstoornis. 'Ik ben mezelf mentaal gaan opbouwen. Daardoor kreeg anorexia steeds minder ruimte.'

Binnen ongeveer een jaar was hij volledig hersteld. En anders dan de eerste keer verdween nu niet alleen het ondergewicht, maar ook de eetstoornis zelf.

Volgens Raël zit daar precies de grootste misvatting over anorexia. Veel mensen denken dat iemand hersteld is zodra het gewicht weer op peil is. Maar zolang de angst, de controle en de onzekerheid blijven bestaan, blijft ook de eetstoornis op de achtergrond aanwezig.

'Afvallen en het perfecte lichaam krijgen is niet de manier om zelfverzekerd te worden. Zelfvertrouwen ontstaat in je hoofd, niet op de weegschaal of in de spiegel.' Die gedachte veranderde zijn hele kijk op gezondheid.

Een nieuwe start in Barcelona

Na zijn herstel besloot Raël letterlijk opnieuw te beginnen. Hij verhuisde naar Barcelona, waar hij nog altijd woont, en begon aan een studie psychologie via de Open Universiteit.

Die studiekeuze kwam niet uit de lucht vallen. Tijdens zijn eigen behandeling kwam hij zowel goede als minder goede psychologen tegen. 'Ik dacht gewoon: dit kan ik beter.'

Met die gedachte bouwde hij zijn eigen onderneming op. Inmiddels begeleidt hij jongeren én ouders die te maken hebben met een eetstoornis. Niet alleen door te praten over eten, maar vooral door aandacht te besteden aan de gedachten die daarachter schuilgaan.

Anorexia is geen 'meisjesziekte'

Hoewel anorexia nog altijd vooral wordt geassocieerd met meisjes en vrouwen, wil Raël laten zien dat ook jongens ermee worstelen. Juist doordat het beeld zo hardnekkig is, blijven veel mannen volgens hem onzichtbaar. 'Veel jongens praten er gewoon niet over. Er rust nog steeds een groot taboe op. Juist daardoor zoeken ze vaak pas hulp als de eetstoornis al veel verder is.'

Dat merkt hij ook in zijn eigen praktijk. Hoewel naar schatting slechts ongeveer vijf procent van de mensen met anorexia man is, zijn de hulpvragen die hij ontvangt bijna gelijk verdeeld. 'Ik krijg ongeveer evenveel jongens als meisjes die contact opnemen. Dat laat zien dat veel mannen er wél mee rondlopen, maar zich minder snel laten zien.'

Volgens Raël ziet een eetstoornis er bij mannen soms anders uit. Waar vrouwen vaker streven naar een slank lichaam, ligt de focus bij mannen regelmatig op gespierder, groter of sterker worden. Toch schuilt daar volgens hem hetzelfde mechanisme achter. 'De oorzaak kan verschillen, maar de eetstoornis werkt uiteindelijk hetzelfde. De controle, de angst en de gedachten zijn voor jongens en meisjes vrijwel hetzelfde.'

Daarom hoopt hij dat meer mannen zich durven uitspreken. 'Hoe eerder je erover praat, hoe groter de kans dat je eruit komt. Schaamte houdt herstel alleen maar tegen.'

Volg je Men's Health al op Google Discover?
Mis nooit meer een artikel over training, voeding of gezondheid in Google Discover. Volg Men's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.