Van schaamte naar controle: mijn leven met psoriasis
Eigen beeld
Een paar jaar geleden zag Melvin (30) een paar plekjes op zijn huid uitgroeien tot een dagelijkse strijd met huidklachten, schaamte en pijn. In dit persoonlijke verhaal vertelt hij hoe hij via voeding en leefstijl stap voor stap weer grip kreeg op zijn huid. En wat hij leerde van leven met psoriasis.
Tekst: Melvin Evers
De zomer, mijn huid en ik
De zomer is voor mij altijd een spiegelmoment. Korte mouwen, zwembaden, strand: er blijft weinig over om je achter te verstoppen als je huid in volle uitbraak is. Twee zomers geleden zat ik in een van mijn heftigste periodes en wilde ik mezelf het liefst niet laten zien.
Nu is mijn huid grotendeels hersteld. Met de eerste zonnestralen deze lente heb ik daar even van genoten, inclusief wat hapjes en drankjes. Hier en daar doken er Psoriasis-plekken op. Maar ik weet dat die snel verdwijnen, als ik komende week gewoon weer terugval op mijn systeem.
Ik schrijf dit op een moment waarop ik beter met mijn lichaam ben gaan samenwerken. Zo ontstond het idee om mijn verhaal te delen. Ik wil iets doen waar ik met trots op terugkijk en waarmee ik mannen die met vergelijkbare klachten rondlopen, hoop kan geven.
Wat psoriasis met je doet
Psoriasis is een chronische, niet‑besmettelijke auto‑immuunziekte waarbij je afweersysteem je eigen huidcellen aanvalt. Huidcellen delen zich sneller dan normaal. Hierdoor ontstaan verdikte, schilferende plekken die rood, roze of paars kunnen zijn en vaak jeuken of branden.
Meestal is er niet één oorzaak, maar speelt er een combinatie van erfelijke aanleg en triggers zoals stress, infecties, medicijnen, huidtrauma en leefstijl. De ziekte verloopt in golven: rustige fases worden afgewisseld met opvlammingen waarin alles ineens veel heftiger wordt.
De opmerking die alles veranderde
De eerste plekjes begonnen rond 2020: kleine vlekken, niet dramatisch. Ik vond het vreemd, maar had er nauwelijks last van. Tot 2022. Er kwamen steeds meer plekken bij en de jeuk werd serieuzer. Ik dacht eerst aan eczeem maar wat ik online vond, klopte niet met wat ik in de spiegel zag. Ik hoopte dat het vanzelf weg zou trekken. Dat gebeurde niet.
Naar de huisarts gaan, stelde ik uit tot het moment dat ik me er écht voor begon te schamen. Ik wist ook niet of het besmettelijk was en had in die periode een vriendin. Het laatste wat ik wilde, was dat zij er ook last van zou krijgen.
Naar de huisarts gaan, stelde ik uit tot het moment dat ik me er écht voor begon te schamen
Uiteindelijk ging ik dus toch naar de dokter. Die noemde het voor het eerst bij naam: psoriasis. Niet besmettelijk, wél chronisch. Ik kreeg een crème mee tegen de branderigheid maar verder moest ik er “mee leren leven”. Ondertussen werd het alleen maar erger.
De echte ommekeer kwam later dat jaar bij mijn fysiotherapeut. Hij vertelde over zijn zoontje, die extreem eczeem had gehad. Ze waren bij een orthomoleculair therapeut geweest. Daar bleek dat hij niet goed tegen koemelk kon. Door een relatief simpele verandering in zijn voeding waren de klachten vrijwel verdwenen. Die opmerking bleef hangen. Als voeding zóveel kon doen voor zijn zoon, wat kon het dan voor mij betekenen?
Wat er gebeurde toen ik mijn voeding omgooide
Dat gesprek was de aanleiding om zelf een orthomoleculair therapeut te benaderen. Via een oud‑collega kwam ik bij Mieke Dams (Zinergi) terecht. Zij legde uit hoe vanuit deze hoek psoriasis vaak wordt gekoppeld aan de darmen en het microbioom: verstoringen daar kunnen je immuunsysteem continu prikkelen en zo ontstekingen aanjagen die uiteindelijk zichtbaar worden op de huid.
Er volgde een uitgebreide check: mogelijke tekorten, laaggradige ontstekingen en de impact van mijn voedingspatroon. Op basis daarvan kwamen er gerichte supplementen bij en werd intermittent fasting onderdeel van mijn routine om mijn verteringsstelsel meer rust te geven.
Ik moest mijn manier van eten aanpassen: brood met beleg maakte plaats voor maaltijden met veel vezels, eiwitten en gezonde vetten zoals zoete aardappel, broccoli, eieren, zalm en noten. Aan supplementen nam ik onder meer omega 3, L‑glutamine, vitamine D3, vitamine C, magnesium, kurkuma en baobab.
Brood met beleg maakte plaats voor maaltijden met veel vezels, eiwitten en gezonde vetten
Binnen drie weken kwam er verandering. De huid werd rustiger, de roodheid nam af. Ik wist niet wat ik meemaakte. Het werkte zó motiverend dat het nieuwe voedingspatroon volhouden ineens een stuk makkelijker werd.
De tattoo die alles ontplofte
Met deze nieuwe knop waar ik aan kon draaien, voelde het alsof ik mijn huid beter onder controle had. Toch had psoriasis nog een verrassing in petto. In de zomer van 2024 maakte ik mijn heftigste uitbraak ooit mee.
Ik liet in een relatief rustige fase een tattoo zetten. Wat ik toen niet wist, is dat een tatoeage voor iemand met psoriasis een serieus risico kan zijn. Door het Köbner‑fenomeen kunnen nieuwe psoriasisplekken ontstaan op beschadigde of geïrriteerde huid, bijvoorbeeld door een verse tattoo, snijwondjes of verbranding.
In de weken na het zetten ging mijn hele systeem in alarmstand. De jeuk, pijn en het brandende gevoel waren intenser dan ooit. Mijn huid was op zijn slechtst: rode, opengebroken plekken, dikke schilfers, stukken huid die bijna loslieten. Ik woonde toen op Ibiza. En hoewel zon normaal gesproken een positief effect kan hebben op psoriasis, zorgde die er in deze crisisperiode juist voor dat mijn huid bijna continu “in de fik” stond.
In de weken nadat mijn tattoo was gezet, ging mijn hele lichaam in de alarmstand
Vanaf dat punt ging ik weer vol aan de bak: voeding aanscherpen, extra supplementen, strak in het regime. De plekken trokken stukje bij beetje weg, al duurde het langer dan in eerdere fases. Wat overbleef, waren witte Vitiligo-plekken.
© Melvin Evers
© Melvin Evers
© Melvin EversVitiligo: littekens met een eigen schoonheid
Vitiligo zijn lichtere, scherp begrensde plekken waar het pigment uit de huid is verdwenen. In combinatie met psoriasis laat mijn huid zo op één lichaam twee kanten van hetzelfde verhaal zien.
De rode en witte vlekken samen vertellen dat mijn immuunsysteem gevoelig is en snel reageert, maar ook dat mijn lijf veerkrachtig genoeg is om telkens weer terug te veren. Die witte plekken zie ik inmiddels niet meer alleen als “schade” maar als een soort littekens met een eigen schoonheid. Ze herinneren me eraan dat ik door een zware periode heen ben gekomen en dat mijn inspanningen niet voor niets zijn geweest.
Artritis psoriatica: als je gewrichten meedoen
Dit jaar kwam er een nieuwe laag bij. Ik merkte steeds vaker stijfheid en pijn in mijn gewrichten. In eerste instantie schoof ik het af op te hard trainen, een slechte houding of simpelweg een drukke periode. Tot ik iemand met psoriasis ontmoette die vertelde dat er een vorm bestaat waarbij niet alleen de huid, maar ook de gewrichten meedoen: artritis psoriatica.
Artritis psoriatica is een vorm van ontstekingsreuma waarbij gewrichten pijnlijk, stijf en gezwollen kunnen raken, bijvoorbeeld in vingers, tenen, knieën of onderrug. De afgelopen maanden heb ik met alleen mijn voeding mijn huid rustig gekregen, zonder supplementen. De komende tijd begin ik een nieuw experiment: kijken in hoeverre diezelfde keuzes rond voeding, stress, slaap en beweging ook invloed hebben op mijn gewrichtsklachten.
Mijn huid als stok achter de deur
Als ik terugkijk op de periode van 2020 tot nu, zie ik een zoektocht naar balans tussen genieten en grenzen bewaken. Tussen uit eten gaan en mijn darmen heel houden. Tussen hard trainen en mijn gewrichten sparen. Zo probeer ik steeds beter te begrijpen wat ik zelf kan doen om mijn lichaam te sparen.
Wat eerst alleen voelde als schaamte, pijn en beperking, heeft me ook veel gebracht: een betere relatie met mijn lichaam, meer kennis over wat ik eet en een stok achter de deur om zo gezond mogelijk te leven. Psoriasis, het Köbner‑fenomeen, vitiligo en artritis psoriatica: het zijn allemaal hoofdstukken in mijn verhaal.
Wat eerst alleen voelde als schaamte, pijn en beperking, heeft me ook veel gebracht
Voor iedereen die hiermee worstelt, inclusief mijn toekomstige ik, geldt: er is bijna altijd meer mogelijk dan je op je slechtste dag denkt. Je hoeft niet alles perfect te doen maar je kunt wél stap voor stap invloed uitoefenen. Dit is geen medisch advies maar mijn persoonlijke ervaring. En vanuit die ervaring kan ik zeggen dat je weer beter in je vel kunt zitten met de huid die je nu hebt. Als je maar de juiste keuzes maakt.
Hoe mijn huid er nu uitziet
© Melvin Evers
© Melvin Evers
© Melvin Evers