De manosphere ziet iets in jonge mannen wat wij zijn vergeten

Tim Koning (37) is sportpsycholoog. Hij begeleidde meer dan 250 topsporters, is auteur van twee boeken en vader van drie jongens. In deze column deelt hij zijn inzichten over een gezonde geest.

Ik zat laatst naar de documentaire van Louis Theroux over de manosphere te kijken. Mijn gevoel wisselde tussen schaamte, verbazing, een ongemakkelijke lach en de vraag: is dit echt? Mannen die elkaar leren dat kwetsbaarheid gelijkstaat aan verliezen. Dat je je waarde moet verdienen en afhangt van wat je domineert, verovert en verdient.

Welk geluid hebben we laten verstommen?

Blijkbaar hebben deze ‘mannen’ een enorm bereik. Miljoenen volgers. Een surrealistische wereld waarin het altijd harder, meer en extremer moet. En als je de jongeren hoort die hen fanatiek volgen en nadoen: zij voelen zich eindelijk gezien en gehoord. Zo wordt het gemis van de één een kans om hetzelfde gemis bij een ander te benutten.

Want wie wil niet gezien of gehoord worden? Er is een stem die je bevestigt. Dat verlangen is universeel. Maar van daaruit rijst ook de vraag: welk geluid hebben wij als maatschappij laten verstommen?

Pijn als brandstof

Uiteraard werkt het bij mij niet anders. Mijn persoonlijke thema? Pijn. Na het overlijden van mijn vader werd de stilte te groot om te dragen. Zijn stem viel weg en in het gat dat hij achterliet, ontstond een zoektocht naar erkenning. Jarenlang gebruikte ik die pijn als brandstof. Hard werken, doorbuffelen, verder reiken. Ergens zat de hoop dat in een volgende stap, een volgende prestatie, de stem van mijn pa weer te horen zou zijn.

Maar mijlpalen vullen geen leegte. In de afgelopen tien jaar ben ik, via veel proceswerk en vaak lichaamsgericht werken, steeds dichter bij mezelf gekomen. Langzaam, rauw en regelmatig met pijn. Dat proces blijft in beweging. Wat veranderd is, is de laag eronder. Er is meer rust. Een tegenkracht voor de drang naar altijd meer, altijd beter.

Ook topsporters leren hun pijn alleen te dragen

In mijn werk met topsporters zie ik dergelijke patronen ook vaak terug. Mensen die eraan gewend zijn geraakt pijn alleen te dragen. Terwijl ze vaak juist bijzonder gevoelig zijn, veel waarnemen en precies kunnen verwoorden wat er speelt. Maar voelen en weten zijn twee verschillende landen. En niemand heeft ze geleerd hoe ze die grens kunnen oversteken.

Niet in een omgeving waar ‘survival of the fittest’ de norm is. Ze willen het wel, voelen en delen dat ze vastlopen. Maar de stoere boodschap krijgt applaus. En dus trekt iemand zich terug. Leert hij opnieuw dat openheid iets is voor achter gesloten deuren. Zo blijft de overtuiging bestaan.

De andere kant van pijn is liefde

Wat je ooit brak, kan je later sterker maken. Maar alleen als je het onder ogen durft te zien en bereid bent om te voelen. Zelf durfde ik die stap pas jaren na de dood van mijn vader te zetten. Pas toen zag ik hoe lang ik had gezocht naar zijn stem.

Sinds ik die pijn omarm, is er iets verschoven. Ik voel meer liefde. Het blijkt de andere kant van dezelfde medaille. En dus blijf ik zoeken. Delen. Verbinden. In mijn werk, in het vaderschap en in mezelf.

Deze column verscheen als eerst in Men's Health-magazine. Alle Men's Health-content als eerste lezen? Sluit een abonnement af.

Volg je Men's Health al op Google Discover? 
Mis nooit meer een artikel over training, voeding of gezondheid in Google Discover. Volg Men's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.