De keerzijde van bodybuilding

Kevin (32) sportte 6x per week, soms 2x per dag: 'Het werd mijn identiteit'

Update: 14 juli 2026 om 15:31
Praat mee!
Online redacteur
Zijn hart gaat sneller kloppen van Hyrox en voetbal. Zelf speelt hij op amateurniveau.

Rik Romkes

Rik Romkes

Voor Men's Health redacteur Kevin van Buuren (32) uit Druten werd de sportschool het startpunt van zijn herstel uit een depressie. Wat begon als houvast en discipline sloeg langzaam om in body dysmorphia en een voortdurende zoektocht naar perfectie. Voor zijn tweede Men's Health-fotoshoot kijkt hij met een nieuwe definitie van 'goed genoeg' naar zichzelf.

Interview: Jonathan Post
Tekst: Lukas Bos

Je begon eigenlijk met sporten vanuit onzekerheid, toch?

‘Ja, sowieso wel. Ik denk dat ik bijna alles in mijn leven vanuit onzekerheid heb gedaan. Altijd dat gevoel van oneerlijkheid: waarom ben ik zo, en andere jongens uit mijn klas of mijn team niet? Toen ik bij mijn moeder ging wonen, kreeg ik weer wat normaals te eten. Ik was heel veel buiten aan het voetballen, want dat was het enige waar ik nog vreugde uit haalde. Dat is super veel beweging, en ik kon tussendoor niet eten. Op een gegeven moment verloor ik gewicht, terwijl ik er voor mijn idee niet eens echt iets voor deed. Toen dacht ik: wat nou als ik er echt iets voor ga doen? En dat is toen gebeurd, en ik heb niet meer omgekeken.’

Wanneer sloeg die discipline om in iets obsessiefs?

‘Ik trainde niet om mezelf sterker te maken, ik trainde gewoon zoveel mogelijk. Soms twee keer per dag, minstens zes keer per week, plus voetballen. Als ik na 60 minuten werd gewisseld, dacht ik: dan heb ik nog een half uur aan energie in me, dus als ik thuiskom ga ik weer trainen. Ik was altijd bezig met een soort inhaalslag. Dat doel was zo onbereikbaar en onrealistisch, want ik keek naar filmpjes van Arnold Schwarzenegger en dacht: zo zou ik ook wel willen zijn. Op het moment dat je niks doet, ben je weer dat dikke, nutteloze jongetje zonder ambitie. Daar zat ik continu mee in de strijd.’

Dat blije, dikke jongetje dat zegt: ik wil even niks doen, of ik wil chips eten. Die ging ik wegstoppen. Dat mag niet, want we zijn nu iemand anders.

— Kevin van Buuren

Sport werd dus een nieuwe identiteit?

‘Ja, en alles wat daar niet op leek, was mijn oude identiteit. Dat blije, dikke jongetje dat zegt: ik wil even niks doen, of ik wil chips eten. Die ging ik wegstoppen. Dat mag niet, want we zijn nu iemand anders.’

Wanneer werd dat extreme niet meer vol te houden?

‘Ik was 23 of 24, dat was een beetje mijn top. Daarna vond ik trainen niet meer zo leuk en ging het meer richting trainingen afvinken. Ik verloor de zin erin, had het niet eens door. Tot ik op een gegeven moment foto's terugzag van een zomer en dacht: shit man, ik ben gewoon weer dik geworden. Toen kwam weer dat moment van: ik kan echt niet meer. Ik heb de knop weer omgegooid, maar dit keer met de kennis die ik over mezelf had. Daar heb ik veel meer balans in gevonden.’

Kijk je nu anders naar jezelf in de spiegel?

‘Ik kijk in de spiegel als dik, klein jongetje, en dan let ik vooral op: oh ja, daar zit nog vet, het zit er nog steeds, ik ben het nog steeds. Als ik elke ochtend eerst naar mijn schouders of mijn borst zou kijken, sta ik misschien met een goed gevoel op. Maar het eerste punt is altijd: als ik nog iets droger ben, als ik nog iets meer dat. Die gedachte is er altijd.’

Waar komt die obsessie met perfectie vandaan?

‘Je gaat sporten vanuit een soort zelfhaat, omdat je jezelf wilt veranderen. Je bent bezig met een soort sporen uitwissen: dit ben ik niet meer, ik heb geen vetrollen meer, dus ik wil dat nu niet meer. En, op het moment dat je dat wel hebt, voldoe je niet aan de verwachting die je van jezelf hebt.’

Wat zou je jonge mannen willen meegeven?

‘Geef jezelf de tijd, ook in fitness. Vind de manier die voor jou werkt. Ik hoop vooral dat jonge mannen begrippen als body dysmorphia of bigorexia serieus nemen. Er ligt bij iedereen wel iets onder, bij de een groter dan bij de ander. Voor mij was dat de erkenning die ik als kind graag wilde: dat ik goed genoeg ben, dat ik ook aantrekkelijk kan zijn. Als je die rust niet in jezelf vindt, blijf je altijd het betere achterna lopen, en uiteindelijk blust het je uit. Als je wel nagaat waar je onzekerheid vandaan komt, blijft het nog steeds een deel van je, maar dan een deel waar je mee leert leven, in plaats van tegen te leren vechten.’

Volg je Men's Health al op Google Discover? 
Mis nooit meer een artikel over training, voeding of gezondheid in Google Discover. Volg Men's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.