Is spieropbouw ijdel en onbenullig? Dit is waarom het groter is dan je denkt

Misschien train je al jaren. Zelfde eten, zelfde oefeningen, voor steeds iets grotere spieren. Het is zo standaard dat het soms onbenullig lijkt, maar dat is het niet voor een ander.

Ik train al meer dan 10 jaar. Mijn eerste jaren thuis, daarna enkele jaren in de kleine sportschool waar ik werk – ook een privéruimte dus. Een kleine twee jaar geleden schreef ik me voor het eerst in bij een echte gym.

Terwijl ik houd van alleen trainen, van rust, van je eigen muziek door de muren laten knallen, geniet ik ook van de sociale kant van een sportschool. Even een praatje maken, gelijkgestemden leren kennen en, blijkbaar, mensen inspireren.

Onder de indruk

Zoals altijd: een doodnormale legday. Na even ziek te zijn geweest was dit de eerste training waar ik mezelf weer op volle kracht voelde. Niks frustrerender dan trainingen doen die je al gedaan hebt. Geen gains najagen, maar inhalen. Bah.

‘Wat is dat voor pin?’ vraagt een nog onbekende gozer aan me. Hij is samen met een oudere vrouw (moeder, oma?) en helpt haar tussen zijn eigen sets door. Voor sommige machines gebruik ik een pin om extra gewicht aan de machine toe te voegen.

‘Netjes hoor’, knikt hij nog eens richting de leg extension en het gewicht dat ik zojuist tilde. Altijd leuk, zo’n complimentje. Ik maak mijn training af. Af en toe voel ik zijn ogen mij nog volgen door de sportschool. In de kleedkamer brengt het lot ons weer in contact. Ik pak net mijn tas in terwijl hij binnenloopt.

Nogmaals kijkt hij ietwat bewonderend. Hij lijkt uit te willen spreken wat ogen zeggen, dus ik doe mijn oortjes uit. ‘Je bent echt goed bezig man, daar heb ik veel respect voor’, zegt hij. Ik bedank en ben benieuwd naar zijn ervaring en doelen.

De sterkste van allemaal

Vervolgens vertelt de onbekende dat hij net twee jaar ‘genezen’ is van kanker. Hij sportte daarvoor ook al jaren, maar is al zijn spiermassa (en meer) verloren. Geen spierpijn, maar levenspijn. Niet vechten voor die laatste rep, maar vechten tegen de dood.

Hij is weer bezig met opbouwen, hoe frustrerend het ook is. Ik knik. Niks frustrerender dan trainingen doen die je al gedaan hebt. Geen gains najagen, maar inhalen. Bah. Dan zegt hij: ‘Maar als jou zo bezig zie, hoe veel gewicht jij tilt op de leg extension en de leg press. Dat motiveert mij om ook weer terug te komen.’

Als ik ergens slecht in ben, is het complimenten ontvangen. Ik vind ze vaak futiel, of doe ze zo af. Ik heb voldaan aan de minimale eis die ik mezelf stelde, of deed iets wat voor de ander bijzonder lijkt, maar voor mij dagelijkse kost is. Boeien.

Maar, dit compliment neem ik feilloos. Mijn hand beweegt naar mijn hart, ik lach terwijl mijn ogen willen huilen, ‘Dankjewel man. Het doet me echt wat om dat te horen.’ We benadrukken samen de lol en het belang van trainen, voordat we weer relativeren.

‘Voor hetzelfde geldt had je nooit meer kunnen trainen. Je staat er gewoon nog. Voor mij ben jij veel sterker dan ik ben’, zeg ik hem. Ja, leven. Het lijkt alsof hij dit ook als dagelijkse kost is gaan beschouwen, terwijl het in mijn ogen iets bijzonders is. Voor even drinkt het weer tot hem door. ‘Ja…’ zegt hij dromerig.

Dramaqueens

Fitness-fanaten zijn een stel drama queens. Ze trainen alsof duivelse dumbbells hun geeft willen binnendringen, praten liever tegen zichzelf en ijzer dan een echte therapeut en het is dat werk, huishouden en persoonlijke relaties in de weg zitten, maar gym is life. Het echte leven dan.

Dat is geen kritiek, dat is een waarneming. Ik ben zelf soms ook zo. Als ik mijn tijd dat ik poseer voor de spiegel zou besteden aan iets lucratiefs, hoefde ik dit artikel nu niet te schrijven – gelukkig vind ik niks leuker dan dit.

En wat blijkt: gym ís life. Niet alleen kan spiermassa kan je leven redden wanneer een ziekte – of de behandeling daartegen – je lichaam opvreet. Je straalt ook leven uit. Kracht, doorzettingsvermogen, consistentie.

En misschien is dat voor jou inmiddels dagelijkse kost. Soms lijkt het zo onbenullig. Wat boeit het? Iets grotere biceps, 0,5 kg bovenop je PR, waarvoor doe je het?

Nou, ten eerste voor jezelf. Voor gezondheid, voor ego, omdat je gezworen hebt nooit meer die hulpeloze persoon van vroeger te worden. Wat dan ook. Maar ook voor de ander. Zelfs al is het een volslagen onbekende.

Wat voor jou niks voorstelt, daar kijkt een ander vol bewondering naar. In je vriendengroep, in je familie, in je sportschool. Misschien zul je het nooit weten, maar er is iemand die erkent wat jij doet of hebt gedaan. En die zal op een dag net zo ver als jij willen zijn.

Meer van Men's Health? Volg ons ook op Facebook en Instagram.