‘Ik was voor drie minuten dood, maar mijn Apple Watch redde mijn leven’
Eddy Boerman
1 januari 2026 begint voor de 69-jarige Alwi Siebers als een gewone hardloopdag. De fanatieke loper uit Varsseveld is in training voor de halve marathon van Montferland en trekt eropuit zoals hij dat al jaren doet. Toch gaat het mis. Alwi krijgt tijdens het lopen een hartstilstand.
De redder in nood? Zijn Apple Watch.
De klap die hij niet zag aankomen
Alwi kan zich er zelf nauwelijks iets van herinneren.
‘Toen het later werd verteld, kwamen er flarden terug,’ vertelt hij. ‘Maar de algemene herinneringen zijn eigenlijk helemaal weg. Ongeveer drie weken van mijn leven ben ik kwijt. Zo’n tien dagen ervoor en acht à negen dagen erna zijn verdwenen.’
Opvallend: er waren geen signalen. Het kwam uit het niets.
‘Ik heb astma en bronchiëctasieën , maar van mijn hart heb ik nooit last gehad. Achteraf bleek er wel meer mis te zijn, maar zelf heb ik daar niets van gemerkt. Het kwam echt volledig uit het niets.’
Technologie die het verschil maakt
Op het moment dat Alwi instort, gebeurt er iets cruciaals. Zijn Apple Watch detecteert een val en slaat alarm.
Alwi heeft zelf ook nog op de noodknop kunnen drukken, maar daarna nam de technologie het over. Het horloge belde automatisch 112 en stuurde een bericht naar zijn SOS-contactpersonen, inclusief exacte locatie.
Een van die contactpersonen is zijn zoon Tristan.
Zoon Tristan was er razendsnel bij
‘Ik kreeg een sms met daarin wat er aan de hand was en een locatie,’ vertelt Tristan. ‘Eerst denk je nog: misschien een foutmelding. Maar vrijwel direct dacht ik: ik ga kijken. Het was dichtbij, dus ik was er snel bij’
© Tristan SiebersDie snelheid bleek cruciaal.
‘De locatie was heel precies. Hij lag achter een heg op een afgelegen plek. Zonder die melding had ik hem niet zo snel gevonden.’
Wat daarna gebeurt, is een race tegen de klok.
Alwi’s hart stopt rond 12:15 uur. Even later begint Tristan met reanimeren. Al snel kwam ook de door de Apple Watch gewaarschuwde dochter Lidwien die zorgde voor mond- op mondbeademing.
‘Rond 12:18 was er weer hartslag,’ zegt Alwi. ‘Dus binnen ongeveer drie minuten was ik er weer. Dat heeft mijn leven gered.’ De met spoed ter plaatse gekomen hulpdiensten en burgerhulpverleners nemen de reanimatie van Lidwien en Tristan over.
‘Ik was helemaal grauw, zoals je dat bij een overleden persoon ziet. Ik was in feite drie minuten dood, maar heb mijn leven weer teruggekregen en dat is heel bijzonder.’
De gezonde levensstijl
Na zes dagen intensive care, hartbewaking, diverse onderzoeken en operaties volgt een opmerkelijk snel herstel. Artsen wijzen op zijn levensstijl als belangrijke factor.
‘IK was altijd al actief. Ik sport veel, eet gezond en neem mijn rust. Ze zeiden dat dat echt heeft geholpen bij mijn herstel.’
De grootste angst: nooit meer lopen
Fysiek herstel is één ding. Mentaal speelt er iets anders.
‘Het zwaarste moment? De gedachte dat ik misschien niet meer zou kunnen hardlopen.’
Voor Alwi is het niet zomaar een hobby, maar een manier van leven. Jaarlijks loopt hij meerdere halve marathons en hardlopen betekent echt heel veel voor hem.
‘De halve marathon is voor mij de ideale afstand. Ik doe er meestal twee per jaar. Het is iets waar ik echt van geniet.’
Terug naar de halve marathon
Die angst was gelukkig van korte duur. Alwi is alweer lekker aan het lopen en een Implanteerbare Cardioverter Defibrilator (ICD) bewaakt het hart.
‘Ik ben rustig aan het opbouwen. Ik zit alweer op een uur afwisselend hardlopen / wandelen en werk toe naar anderhalf à twee uur. Het doel? Gewoon uitlopen. Hoe lang het duurt, maakt niet uit.’
Eind oktober staat hij opnieuw aan de start van de halve marathon in Doetinchem.
Niet de finish, maar het leven zelf
Toch is die finishlijn niet het echte doel.
© Alwi SiebersHardlopen is geen doel op zich. Het is een middel om van het leven te genieten. Dat deed ik hiervoor al, en dat blijf ik doen.’
Een waarschuwing die levens kan redden
Wat hij vooral wil meegeven aan andere mannen is simpel en juist daarom zo belangrijk:
‘Blijf actief en leef gezond. Dat heeft mij echt geholpen om hier doorheen te komen.’
Daarnaast benadrukt hij iets wat vaak wordt vergeten: technologie is pas echt waardevol als je het goed gebruikt.
‘Veel mensen weten wel dat die valdetectie bestaat, maar hebben hem niet goed ingesteld. Of ze gaan er slordig mee om. Hulpdiensten krijgen daardoor ook onnodige meldingen. Zorg dat je weet hoe het werkt, stel het goed in en bespreek het met je familie / SOS-contactpersonen.’
In Alwi’s geval maakte dat het verschil tussen leven en dood.