Food noise: de onzichtbare strijd die veel mensen dagelijks voeren

Nurdin Pattipilohy (38) coacht al ruim twaalf jaar mensen op voeding en leefstijl. Hij ontwikkelt digitale leefstijlinterventies voor ziekenhuizen, schrijft en spreekt over gezondheid en gedrag, en houdt intens veel van eten. Als Indische bourgondiër staat hij net zo lief in de keuken als in de sportschool.

Bij de derde keer dat ik vanochtend naar de koelkast liep, wist ik het al. Er lag niet plots een lekkere snack die er de eerste twee keer niet was. En toch stond ik er weer. Ik had net gegeten. Geen honger. Maar er was dat stemmetje, dat onrustige gevoel dat zei: ik wil nog iets. Daar is een naam voor: food noise. Het voortdurend met eten bezig zijn, terwijl je eigenlijk heel andere dingen wilt doen.

Honger is niet hetzelfde als trek

Toen ik die term voor het eerst hoorde, voelde dat onverwacht prettig. Alsof iets waar ik al mijn hele leven mee worstel eindelijk bestaansrecht kreeg. Jarenlang waren honger en trek voor mij lastige tegenstanders én de reden waarom ik vroeger een stuk zwaarder was. Honger betekent dat je lichaam bouw- en brandstof nodig heeft. Trek is willen eten om andere redenen. Dat kunnen externe prikkels zijn, zoals koekjes op kantoor of de geur van je favoriete bakker. Of interne prikkels, zoals vermoeidheid, stress of bepaalde gevoelens.

Op sommige dagen is dat stemmetje nauwelijks aanwezig. Op dagen met structuur, als alles loopt zoals gepland, merk ik het amper. Maar er zijn ook dagen waarop het (te) veel ruimte inneemt. Dagen waarop ik wil focussen op werk, maar mijn gedachten steeds afdwalen richting eten. Alsof mijn hoofd tien openstaande tabs heeft die ik niet dicht krijg.

Iedereen heeft andere triggers. Misschien herken je dat: opeens zin krijgen in specifieke dingen die weinig met honger te maken hebben, maar veel met troost of afleiding. Bij mij nemen vermoeidheid, stress en verdriet vaak eten met zich mee. Onze omgeving maakt het er ook niet makkelijker op. Overal is verleiding. En met dat magische machientje in je zak is eten zo besteld.

Laat het stemmetje even dimmen

Gelukkig kan ik hier tegenwoordig goed mee omgaan. Wat mij helpt: eerst opmerken en benoemen wat er speelt. Dit is vermoeidheid. Dit is stress. Dit is dat stemmetje dat iets zoekt. Verder probeer ik mijn omgeving zo in te richten dat de juiste keuzes binnen handbereik zijn. Soms helpt het ook om even iets anders te doen. Een korte wandeling, mijn favoriete suikervrije drankje, een boek. Kleine, bewuste keuzes maken het stemmetje vaak minder luid.

Misschien helpt dit jou ook. Alleen al merken wat er speelt, het een plek geven en één kleine stap zetten, maakt vaak een wereld van verschil. Dus nee, je bent niet raar, niet zwak en zeker niet alleen. Dat stemmetje mag er zijn, maar je hoeft er niet naar te luisteren. 

Deze column verscheen als eerst in Men's Health Magazine. Alle Men's Health-content als eerste lezen? Sluit een abonnement af.

Volg je Men's Health al op Google Discover? 
Mis nooit meer een artikel over training, voeding of gezondheid in Google Discover. Volg Men's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.