Camiel Kesbeke: 'Ik heb het vieze spel van Expeditie Robinson onderschat'

Expeditie Robinson is niet voor de zwakken. 34 dagen op een onbewoond eiland. Nauwelijks eten. Chronisch slaaptekort. Proeven die lichaam én geest slopen. Camiel Kesbeke, beter bekend als de Augurkenprins, sleepte zichzelf erdoorheen en werd de winnaar van Expeditie Robinson 2025. En dat zonder ook maar één stem tegen.

Opvallend genoeg had hij vooraf nooit gedacht dat winnen erin zat. Maar op het eiland groeide Camiel: als Robinson-speler, maar vooral als mens. Dit is het verhaal van hoe hij zichzelf mentaal en fysiek testte, en sterker terugkwam.

Mentaal gebroken, fysiek in orde

De weken op het eiland waren slopend voor alle deelnemers, maar fysiek hield Camiel zich verrassend goed. Volgens Camiel is fysieke fitheid essentieel: wie niet sterk en op gewicht is, redt het simpelweg niet bij langdurige krachtproeven. Tegelijkertijd waren behendigheid en handigheid dit seizoen minstens zo belangrijk. “Mijn lichaam ging er best goed mee om,” zegt Camiel. Wel had hij een andere uitdaging: ,,Ik kon niks meer onthouden en vergat alles. Ik werd echt dom''.

© Camiel Kesbeke

© Camiel Kesbeke

© Camiel Kesbeke

'Softer' teruggekomen

,,Het is bizar wat zo'n lange tijd op een onbewoond eiland met een mens kan doen. Gek genoeg maakten dingen veel meer indruk op mij dan in Nederland zou gebeuren'', probeert hij uit te leggen. Het gebrek aan afleiding en eten viel hem zwaar, maar het leerde hem ook een belangrijke les. “Het was verschrikkelijk, maar zoiets begrijp je pas als je het zelf hebt meegemaakt. Je zit daar, hebt niks te doen, verveelt je dood en bent eigenlijk veel te slap om iets uit te voeren.” Juist die leegte werkte confronterend. Zonder telefoon verdwijnen de oppervlakkige gesprekken snel. “De praatjes over koetjes en kalfjes heb je dan wel gehad. Dan ga je het opeens hebben over dingen waar je het in Nederland niet zo snel over hebt.” Honger en vermoeidheid maakten iedereen emotioneler. “Je bent emotioneel zo instabiel, net als de mensen om je heen. De bubbel waar je in zit is heel klein. Het winnen van een spelletje kan het grootste moment van je leven zijn, en het eruit stemmen van een andere kandidaat kan je letterlijk breken. Dat is zó raar, want het gaat eigenlijk nergens om. Ik probeer mijn gevoelens meer te uiten sinds ik terugkwam van de Expeditie. Ik kan soms best een binnenvetter zijn.” Zijn vriendin merkte het ook: “Ze zegt dat ik wat zachter ben geworden, en dat vind ik eigenlijk helemaal niet erg.”

Die les ziet de zoon van Oos Kesbeke breder dan alleen voor zichzelf. “Veel jongens en mannen hebben dit. In de kroeg lach je het weg, maar daar gaat het weinig over echt belangrijke dingen.” Op het eiland was er geen ontsnappen: “Geen telefoon, geen afleiding. Dus ga je praten. Je gaat de diepte in.” Met medekandidaten Tobias en Mátyás voerde hij gesprekken die hij in het dagelijks leven zelden zou hebben. “Dat beviel best goed: bespreken waar je mee zit.”

Ook zijn kijk op het alledaagse veranderde. Het zit hem in de kleine dingen: minder klagen, meer waarderen. Maar Camiel blijft realistisch: “Je wilt duizend dingen veranderen, maar dat is een utopie. Een paar kleine dingen doen is ook genoeg.”

Het vieze spel

Niet alles paste Camiel even goed. Het tactische spel bleek misschien wel de lastigste component. “Dat vieze spel heb ik echt onderschat,” zegt hij. Momenten waarop kandidaten elkaar hard aanpakten, vielen hem zwaar. “Daar had ik echt moeite mee. Ik heb geprobeerd het spel zo min mogelijk op die manier te spelen, maar hoe verder je komt, hoe meer je daartoe wordt gedwongen.”

Hoewel Camiel geen enkele stem tegen kreeg, maakte dat het spel niet makkelijker. “Je leert elkaar steeds beter kennen, gaat van elkaar houden, en dan moet je elkaar soms een mes in de rug steken. Dat gaat tegen al je principes in.” Zijn aanpak was anders: “Mijn tactiek was juist om met iedereen goed te zijn.” Zijn tactiek bracht hem tot de allesbeslissende finale van Expeditie Robinson 2025.

Kampioenskriebels

Pas in de halve finale begon het besef te komen. Misschien zat er meer in dan alleen een overwinning op zichzelf. “Dat had ik pas heel laat door,” zegt Camiel. “Maar je moet jezelf nooit rijk rekenen, zeker niet in Expeditie Robinson. It ain’t over till it’s over.”

Na het bereiken van de finale begonnen de kampioenskriebels langzaam te groeien. In de eindstrijd liet hij Lies Zhara en Amijé van der Laan achter zich. Alle drie hadden ze toen al ruim een maand overleefd op een eiland waar honger, vermoeidheid en verveling de dienst uitmaakten.

© Camiel Kesbeke

© Camiel Kesbeke

© Camiel Kesbeke

Wilskracht wint

Mentale kracht is volgens Camiel niet te trainen zoals spieren. “Het draait meer om wilskracht en doorzettingsvermogen,” zegt hij. Een mentaliteit die hem al vroeg is bijgebracht: op jonge leeftijd meewerken in de zaak van zijn vader en doorzetten op school: “Ik heb altijd geleerd om te bikkelen. Als ik iets doe, ga ik er honderd procent voor, en anders niet.” Misschien leverde deze mindset hem wel de overwinning op.

Volg Men's Health ook op Facebook en Instagram.