'Ik had anorexia, maar nu ben ik een Ironman'

‘In oktober 2020 werd bij mij de eetstoornis atypische anorexia vastgesteld. Daarbovenop had ik een bewegingsverslaving en depressie. Nu, bijna vier jaar later, herken ik mezelf niet meer in de man die destijds onverschillig de diagnose van zijn psychiater aanhoorde. Mijn problemen begonnen toen ik 23 was. Er was geen specifieke gebeurtenis die ze veroorzaakte, het was eerder een combinatie van factoren, denk aan maatschappelijke druk om er op een bepaalde manier uit te zien, controle willen uitoefenen over mijn lichaam om zo een gevoel van grip op mijn leven te kunnen ervaren, plus enkele jeugdtrauma’s – waaronder opgroeien als onderdeel van de lgbtq+-beweging.

Ik ontwikkelde daardoor een eetstoornis waarbij ik elke calorie die ik binnenkreeg tot op de gram nauwkeurig bijhield. Zelfs het wegen van slablaadjes werd normaal. De eetstoornis beheerste mijn dag volledig: ik stond op, sportte tot wel negen uur per dag en at met tegenzin één of twee maaltijden om mijn bezorgde ouders gerust te stellen. Mijn mentale gezondheid ging hierdoor drastisch achteruit en ik bereikte het punt waarop ik mijn lichaam en gezondheid te ver had gepusht. Uiteindelijk kreeg ik suïcidale gedachten, waardoor ik bij een psychiater terechtkwam. Op dat moment had ik de hoop zelf al opgegeven.’

Ongezond gedrag afleren

‘In 2022 bezocht ik een dokter omdat ik me uitgeput voelde en mijn hartslag in rust extreem laag was. De dokter waarschuwde me: als ik op deze intensiteit doorging met sporten, liep ik een hoog risico op nierfalen. Toch schreef ik me in voor mijn eerste Ironman: een zwemtocht van 3,8 kilometer, gevolgd door 180 kilometer fietsen én een marathon. Na jaren van overmatige training bleek ik hiervoor een uitstekende basis te hebben. Via een Ironman wilde ik een uitdaging aangaan waarbij ik eindelijk trots kon zijn op mijn fysieke prestaties. De bijbehorende duurtrainingen dwongen me hard én slim te trainen. Want als ik mezelf uitputte, zou ik niet kunnen presteren. Het bracht me op het juiste pad.

Inmiddels heb ik er al aardig wat Ironmans op zitten. Mijn doel is om ooit deel te nemen aan de Ironman Wereldkampioenschappen – en dat gaat niet gebeuren als ik niet goed voor mijn lichaam zorg. Ik werk inmiddels samen met een coach die mijn trainingen en rustdagen plant. Ik train gemiddeld 20 uur per week. De belasting op mijn lichaam en hart is nu veel lager. Daarbij plant mijn coach mijn trainingen rondom mijn werk, partner en sociale leven.

Ik heb veel ongezond gedrag moeten afleren en mijn mindset over calorieën moeten aanpassen, maar het is me gelukt. Ik train nu met een bijbehorend koolhydraatinnamedoel. Afhankelijk van mijn workout zorg ik dat ik genoeg gelletjes of energierepen bij me heb om minstens 50 gram koolhydraten per uur binnen te krijgen. Toen ik onlangs de finish haalde bij de Ironman in Barcelona stroomden de tranen over mijn wangen. Al die jaren van emotionele radeloosheid, veroorzaakt door mijn mentale worstelingen, leken er in één keer uit te komen. Tijdens de laatste 10 kilometer van mijn marathon omhelsde ik mijn moeder in gedachten. Ik was lichamelijk compleet uitgeput, maar voelde me euforisch. Dit was voor mij een helend moment.’

Misverstanden en onbegrip

‘Tijdens mijn worsteling met anorexia stuitte ik op veel misverstanden. Zo zei een arts tegen me dat ik qua BMI niet voldeed aan een eetstoornis. Terwijl ik op dat moment zo ondervoed was dat ik achter het stuur in slaap viel. Gelukkig groeit de bewustwording rondom eetstoornissen, maar het aantal mensen met deze aandoening neemt ook toe. Het kostte me jaren om toe te geven dat ik een eetstoornis had. Ik hield mezelf lange tijd voor dat ik niet bang was om te eten, maar gewoon aan intermittent fasting deed.

En ik had geen bewegingsverslaving, ik was gewoon toegewijd aan mijn sport. Het helpt ook niet dat sociale media vol staan met ongefundeerde meningen over mensen met eetstoornissen. Ook al lijd je aan een eetstoornis, depressie of verslaving, dan nog kun je de kracht in jezelf vinden om eruit te komen en te groeien en te bloeien. Daardoor kunnen de kleinste momenten, waarvan je nooit dacht dat je ze nog zou meemaken, een diepe betekenis krijgen. Dat ervaren geeft je superkracht.’

Vermoed je een eetstoornis bij jezelf of iemand anders? Neem contact op met een huisarts of psycholoog.