5 bijzondere (en pijnlijke) manieren om dood te gaan
© Getty Images
Iedereen gaat ooit een keer dood, daar kunnen we voorlopig niet omheen. Sommigen zullen het geluk hebben deze aarde vredig en pijnloos te verlaten, anderen wacht een – bedoeld of onbedoeld – beduidend minder aanlokkelijk einde.
Misschien heb je er al eens over nagedacht hoe jij ‘heen zult gaan’, misschien niet. Hoe dan ook blijft het voor velen een interessant, mysterieus onderwerp. Paul Doherty, wetenschapper aan San Francisco’s Exploratorium Museum en schrijver Cody Cassidy onderzoeken wat er precies gebeurt, bij een paar gevreesde sterfscenario's. Hun bevindingen lees je hieronder.
Vrije val met een lift
Een nachtmerrie voor velen. Mocht dit je overkomen, dan kun je het beste plat op je rug gaan liggen: zo verdeel je de zwaartekracht gelijkmatig over je lichaam. Als je blijft staan, kan het zijn dat je organen blijven ‘vallen’, terwijl je lichaam al tot stilstand is gekomen. Stel je voor: je lichaam staat op dezelfde plek, je organen banen zich letterlijk een weg door je huid en eindigen op de grond naast je. Niet zo’n smakelijk gezicht inderdaad. Het is te hopen dat de lift in kwestie precies in zijn schacht past, zodat het luchtkussen onder de hijsbak de val kan breken. Negeer de vragende blikken van je collega’s en ga voortaan maar gewoon uit voorzorg vast liggen op weg naar de vijfde.
Zwart gat
Een zwart gat ontstaat nadat een ster explodeert en in elkaar stort. Er komt dan zo veel massa samen in een klein punt dat er een enorm sterke zwaartekracht ontstaat. Je zou sneller dan het licht moeten reizen om hieraan te ontsnappen, iets wat vooralsnog geen enkel object kan. Mocht je in een zwart gat 'vallen' is het niet de val die je fataal wordt. Het probleem is de verdeling van de zwaartekracht. Zwaartekracht is bij korte afstanden sterker en zwakt af naarmate je verder bij het object vandaan bent. Als je head first richting de ster ‘valt’, betekent dit dat er meer aan je hoofd wordt 'getrokken’ dan aan je voeten: de getijdenkracht zal je aan stukken scheuren. Klinkt minstens zo pijnlijk.
Diepste punt van de oceaan
Een verdrinkingsdood was wat Paul en Cody betreft niet spannend genoeg. Daarom bekeken zij wat er zou gebeuren als je je in de Marianentrog zou bevinden – met elf kilometer de diepste plek in de oceaan.
Gelukkig besta je voor het grootste gedeelte uit water – en dat kun je niet samenpersen. Je lichaam behoudt dus zijn originele vorm. Het zijn je luchtwegen die voor problemen zorgen, die in je neusholtes, keel en borst. Wanneer je diep genoeg komt zullen deze imploderen – en dat vertel je niet na. Omdat er in dit stadium geen lucht meer in je lichaam zit, drijf je niet naar de oppervlakte. Nee, je blijft op die elf kilometer diepe bodem liggen, waar je waarschijnlijk wordt opgegeten door borstelwormen. Normaal gesproken doen deze beestjes zich tegoed aan walvisbotten, maar voor jouw gebeente maken ze vast een uitzondering.
Sterven van vermoeidheid
Disclaimer: niet slapen kán je fataal worden, maar alleen als je tot de ongelukkige proefdieren behoort die werden aangesloten op een machine die voorkomt dat ze in slaap kunnen vallen.
De Amerikaanse middelbare scholier Randy Gardner deed een dappere poging zo lang mogelijk wakker te blijven en slaagde erin dit 264 uur (of elf dagen) vol te houden. Wel had hij het idee dat hij een professionele voetballer was, verwarde hij een straatbord met een voetganger en verloor hij uiteindelijk de controle over zijn spieren, maar dat herstelde zich na een dagje slapen. Het lijkt erop dat je lichaam je uiteindelijk dwingt om te rusten en op die manier voorkomt dat je doodgaat.
Je hoofd in een deeltjesversneller
Hoewel de Russische wetenschapper Anatoli Bugorski er niet aan overleed, ondervond hij wel de aparte gevolgen van een dergelijke actie. Terwijl hij een technisch mankement probeerde te repareren, stak hij zijn hoofd in een protonenbundel. De snelheid van deze bundel kwam bijna overeen met die van licht en veroorzaakte een lichtflits zo fel als die van meer dan duizend zonnen bij elkaar. Wonder boven wonder beschadigde hij zijn hersenen hier niet mee. Wel brandde de protonenbundel door delen van zijn gezicht. Dit had een bizar effect: jaren later is het verbrande gedeelte glad en ongerimpeld gebleven, terwijl de andere helft van zijn gezicht zichtbaar is verouderd. Move over, botox.