Man & paard
Man & Paard
In ons jubileumnummer van 2008 schetste psycholoog Henk Noort wat er de afgelopen tien jaar met de man is gebeurd en wat ons te wachten staat: ‘Er zal een nieuwe man opstaan die sensitief, sociaalvaardig en zorgzaam is, maar die als het moet ook met de vuist op tafel laat en snoeiharde beslissingen neemt.’ ‘Klinkt goed,’ reageerden veel lezers, ‘maar hoe doe je dat precies?’ We vroegen de psycholoog ons de weg te wijzen. In een reeks columns brengt hij de nieuwe mannelijkheid telkens een stapje dichterbij.
STAP 1: WORD HAAR TRAINER/COACH
We horen steeds vaker dat vrouwen het wel zonder ons kunnen stellen. Zijn mannen nodig? vraagt The New York Times-columniste Maureen Dowd zich in haar gelijknamige boek af. Dit maakt ons onzeker. Je zou bijna een slaafse rol aannemen. Zijn vrouwen echt zo onafhankelijk als ze zich voordoen?
We vertellen meestal niet wat we precies van elkaar verwachten.
Dat is ook niet nodig, want het relationele takenpakket van mannen en vrouwen is door drie miljoen jaar co-evolutie in onze cultuur en genen terechtgekomen. Van een man werd verwacht dat hij zijn spierkracht, lef, status en kostbare zaad inbracht. Als tegenprestatie zorgde vrouwlief dat zijn kinderen overleefden, dat hij voldoende vitamines binnenkreeg, niet vereenzaamde, lekker in zijn vel zat en – als hij geluk had – ook seksueel niets tekort kwam.
Maar onze inbreng lijkt tegenwoordig even sterk gedevalueerd als de Zimbabwaanse dollar, want onze kroonjuwelen zijn op de liefdesmarkt bijna niets meer waard. Vrouwen kunnen tegenwoordig hun eigen broek ophouden. Zelfs ons zaad hebben ze niet meer nodig, sinds Engelse wetenschappers erin slaagden zaadcellen te kweken uit stamcellen van het beenmerg. Om depressief van te worden! Zijn we echt overbodig?
Financieel in elk geval niet, want slechts 42% van de vrouwen verdient tenminste minimumloon. Een meerderheid houdt dus nog steeds de hand op bij manlief of Vadertje Staat. En wie moet er het vuile werk opknappen? In de smerigste en gevaarlijkste beroepen kom je immers bijna geen vrouwen tegen. Jaarlijks sterven 100 mannen terwijl ze onze wegen, bruggen en rioleringssystemen aanleggen, onze scholen, huizen en windmolens bouwen, onze schepen, vliegtuigen en vrachtwagens besturen en onze fabrieken bemannen. Maar vooral relationeel lijken ze ons te kunnen missen als kiespijn. A woman without a man is like a fish without a bicycle. Maar niet heus. Ze doen stoer, maar als het op het werk tegenzit, ligt zelfs de koelste amazone ’s nachts in haar bedje te huilen.
Juist nu hebben zij behoefte aan een man die het hoofd koel houdt en hen toefluistert dat het allemaal goed komt. Goed beschouwd is onze overbodigheid dus een Idee Fixe. Vrouwen hebben nog steeds hetzelfde nodig, er zijn alleen wat wensen bijgekomen. Onze steun om zich staande te houden in de maatschappelijke arena, bijvoorbeeld. ‘De ideale man steunt me bij mijn werk en carrière,’ zegt 94% van de 750 vrouwen in een van mijn onderzoeken. Carrièremaken is al tienduizend jaar onze core business, dus wie kan hen daarbij beter helpen?
Dus, slaag je er maar niet in haar gelukkig te maken, word dan geen workaholic of tassendrager, maar werp je op als haar trainer/coach. Bied niet je creditcard maar je brede schouder aan. Doe als Foppe, Louis en Guus. Voelt ze zich down: pep haar op. Wordt ze overmoedig: rem haar af. Neem geen genoegen met zesjes, maar zorg dat ze de lat hoger legt. Geef haar tips en trucs om hogerop te komen. Accepteer niet dat ze bij de pakken neerzit en leer haar voor zichzelf op te komen. En geloof in haar, juist als ze zich waardeloos voelt!
Word ik zo niet helemaal de speelbal van haar stuurse buien, vraag je je misschien af? Integendeel, geen enkele coach is de slaaf van zijn sporters. Wees daarom streng, maar rechtvaardig. Weiger haar klaagmuur te zijn en geef haar bijtijds een schop onder haar bevallige derrière. En werpt het eenmaal vruchten af, voel je dan niet bedreigd door haar succes. Laat haar maar lekker stralen, want zoals de coach van elke olympiër ben jij de vader van haar succes. Het zal je niet direct gemakkelijk afgaan, want je eigen carrière mag er natuurlijk niet onder lijden. Maar ik verzeker je: op een dag verzucht ze ‘waar zou ik zijn zonder jou?’ En dan antwoord je met een brede grijns: ‘he-le-maal nergens!’
drs. Henk Noort
reageren: noorth@planet.nl
Klik hier voor het vervolg op deze column.
