MH interview: F. Baumgartner

MH interview: F. Baumgartner

Nauwelijks een paar uur na zijn recordverpletterende skydive uit de ruimte spreekt Men’s Health met Felix Baumgartner in Roswell over beslagen viziers, buiten westen raken en wát er precies door hem heen ging toen zijn lijf oncontroleerbaar ging tollen in de stratosfeer.

Voor een man die zojuist supersonisch snel skydivend van de stratosfeer naar de aarde is gereisd, komt Felix Baumgartner opmerkelijk ontspannen over. En dat is waarschijnlijk de reden dat hij ons nu te woord kan staan.
Hij beantwoordt geduldig vragen in het mission control in Roswell, New Mexico, na zijn recordbrekende sprong van ruim 38 kilometer hoogte, en vertelt dat terwijl de toeschouwers op de grond angstige momenten beleefden, hij niet met zijn veiligheid bezig was. Hij dacht alleen maar dat hij niet snel genoeg ging.
‘Ik dacht geen moment dat ik het niet zou overleven, ik maakte me alleen maar druk dat ik zo onmogelijk de geluidsbarrière zou doorbreken,’ zegt hij. ‘Ik was eerder teleurgesteld dan bang.’
Teleurstelling was wel de laatste emotie die de mensen bij mission control voelden terwijl ze de sprong op schermen aanschouwden – Baumgartners familie incluis – die na een paar doodstille minuten in juichen uitbarstem toen ze zagen dat hij zijn spin onder controle kreeg. Maar in hoeveel gevaar verkeerde Baumgartner eigenlijk op dat moment?
‘Als je zo rondtolt stroomt het bloed naar je hersenen,’ vertelt hij. ‘Dat noemen ze een redout, en dat is dodelijk. Bij een bepaald toerenaantal kan het bloed nog maar op een manier je lichaam verlaten, en dat is via je oogbollen. En dan ben je dood.’
Baumgartner kon op een noodknop drukken die een veiligheidsparachute zou doen ontvouwen – speciaal ontwikkeld om zijn lichaam weer stabiel te krijgen mocht het misgaan. Maar als hij dat zou doen waren zijn kansen om supersonisch te gaan verkeken. ‘Drukken was geen optie,’ zegt hij. ‘Zolang ik kon ademen en denken zou ik niet drukken. Ik wilde de klus gewoon klaren.’

Blinde ambitie
Het is deze combinatie van beheersing en volharding om zijn doelen te bereiken die de Red Bull Stratus missie – zeven jaar geleden door Baumgartner bedacht – doorgang liet vinden, ondanks problemen met zijn vizier, dat begon te bevriezen tijdens het stijgen.
‘Dat had een afbreking van de missie kunnen betekenen,’ zegt hij. ‘Je kunt niet met supersonische snelheden skydiven terwijl je niets ziet.’ Toen het probleem ter sprake kwam, sprak hij een codewoord uit en werd de YouTube livestream – bekeken door meer dan 8 miljoen mensen - onderbroken zodat Baumgartner in alle rust met zijn team kon overleggen wat hij moest doen. Ondertussen steeg de ballon waarin hij zat door en door.
Uiteindelijk besloten ze dat hij zou springen. Dit was het plan. Mocht Baumgartners vizier beslaan en zou hij ‘blind’ moeten springen, dan wachtte hij 30 seconden voordat hij zijn hulp-chute zou ontvouwen en zijn lichaam zou stabiliseren. Die weinig te benijden vrije val zonder zicht was essentieel omdat de atmosfeer zo dun is dat de parachute niet eerder zou openklappen.

’30 seconden vrije val zonder iets te zien. Moet kunnen,’ dacht ik. Hij sprak erover met Joe Kittinger bij mission control, de man die in 1960 een skydivesprong waagde op meer dan 31 km hoogte. – het te verbreken record waar Baumgartner nu zijn leven voor waagde.
‘Ik zei” “Joe, laat me dit nou doen.” Het is altijd een teambeslissing, maar aan het eind moet ik de knoop doorhakken, want het gaat om mijn leven.’ Hij grijnst: ‘Als er een kans is dat je het overleeft, waarom zou je die kans dan niet pakken?’

Tijdens de poging bevroor Baumgartners vizier niet, wist hij zijn spin te stabiliseren en hoefde hij de hulpparachute niet te gebruiken. Wel trok hij te vroeg aan zijn parachute om het record van de langste vrije val ooit te vestigen. Daar staat tegenover dat hij de geluidsbarrière niet gewoon brak, nee, die sloopte hij. Officieus bereikte hij een snelheid van 1.343 km per uur, dat is 1,24 sneller dan het geluid.
Toeval of niet, het was op de dag 65 jaar geleden dat Chuck Yeager voor het eerst door de geluidsbarrière vloog, maar dan met een vliegtuig. Baumgartner doorbrak hem met zijn eigen lijf.

Zeven jaar voorbereiding, een beslagen vizier, een behendig bedwongen spin en een veelbesproken welhaast perfecte landing- en dan noemt hij het nog geluk. Voor iemand die niets liever doet dan vliegen staat Baumgartner stevig met beide benen op de grond.

Deel online:
Reageer
Gerelateerde artikelen
Zie elders