Ik ging hardlopen zonder muziek – dit is wat er gebeurde

Fitness

“Hardlopen is pijn lijden, blijkbaar is dat wat me goed doet.”

Toen ik begon met hardlopen, had ik altijd oordopjes in. Van nature ben ik nogal lui en houd ik van mijn vrije tijd, dus hoopte ik dat mijn muziek me gemotiveerd zou houden. Ook had ik het nodig om me af te lijden van de pijn die ik altijd voel – in mijn knieën die zwak zijn, mijn rug die kwetsbaar is en in mijn hersenen die me constant influisteren dat ik dit niet hoef te doen. Vaak werkte het, maar al snel moest ik ze om logistieke redenen wegdoen: het lukte me niet om ze in mijn oren te houden. Ook vond ik het irritant dat ik ze elke keer weer goed moest doen en ik had geen zin om continu de muziek op mijn telefoon aan of uit te zetten of uit te zoeken. Sterker nog: ik nam mijn telefoon sowieso liever niet mee. Ik wil niet hardlopen met dingen in mijn hand of om me heen, ik hardloop juist om er van los te komen. En dus liet ik het spul thuis en begon ik te hardlopen op mijn eigen geluid en dat van de wereld.

Verrassend genoeg werkte dit net zo goed. Vrij van afleidingen ging ik op in de wereld om me heen: ik voelde de warmte en de kou, rook wilde uien in versgemaaid gras. Ik luisterde naar mensen die gesprekken voerden en keek tv door de ramen van de woonkamers waar ik langs liep. En met niets om me af te leiden van mijn hardlopen, begon ik me erop te concentreren. Ik schonk aandacht aan mijn ritme, rende op een regelmatig tempo en begon langzamer zodat ik verder kon komen. Ik werd me bewust van mijn lichaam: mijn armen, schouders en houding. Vooral focuste ik op mijn ademhaling en nam diepe ademteugen frisse lucht en ademde gebruikte, dikke lucht vanuit mijn longen uit. Terwijl mijn hardloopsessies meditatiever werden en mijn afstanden langer, werd mijn snelheid irrelevant. Vervolgens veranderden mijn zere en zwakke plekken in muziek en ik ademde, en ademde, en ademde.

De eerste persoon die ik kende die aan hardlopen deed was de moeder van mijn beste vriend van toen ik 12 was. Ze kwam thuis van een hardloopsessie, bezweet en vol energie alsof ze net een extatische ervaring had gehad. Toentertijd zaten telefoons nog vast aan de muur en waren ze bedraad. Hardlopen met die dingen was onmogelijk. Oordopjes werden koptelefoons genoemd en zaten om je schedel heen, met uiteindes die niets waren dan ovale sponsachtige dingen die op je oren zaten als een paar oorwarmers.  Ze deed geen moeite om ze te dragen, de moeder van mijn vriend. Dit was iemand die helemaal in tune was met haar lichaam en leven uitstraalde. Tegen de tijd dat ze ziek werd, waren mijn vriend en ik geen vrienden meer. Zijn moeders achteruitgang was een abstract iets waar ik niet dicht bij hoefde te staan. Ze overleed zonder dat ik er echt erg in had. Toch waren we goed genoeg bevriend dat ik op mijn 22e haar begrafenis bijwoonde. Ik herinner me dat iemand zei: “Wanneer ze kon hardlopen, gingen wij met haar mee. Toen ze niet meer kon hardlopen, wandelden we met haar. Toen ze niet meer kon wandelen, zaten we net haar. En toen ze niet meer kon zitte, zaten we naast haar en hielden we haar hand vast.”

Die woorden waren troostend. Ze onthulden alles was ik had gemist, alles wat ik tot die tijd van me af had kunnen schuiven om er niet mee te hoeven dealen. En alles wat mijn vriend - hij was eigenlijk al lang mijn vriend niet meer – in zijn eentje had moeten doorstaan.

Die woorden blijven me bij, ze zijn de perfecte verwoording van hoe de dingen bedoeld zijn – hoe onze lichamen werken. Hardlopen is pijn lijden, dat is waarom het me zo goed doet.

 

 Op dit moment ben ik 41 en ik begin te begrijpen dat ouder worden betekent dat de lichamen om je heen aan het aftakelen zijn. Bij sommigen gebeurt het langzaam, bij anderen lijkt het in een keer over te zijn. Ik denk aan mijn vader met mijn kunstmatige knieën en heup – die nu meer synthetisch is dan mens; of mijn stiefvader, wier lichaam nu niets meer is dan aarde en as. En met niets anders te doen dan nadenken tijdens het hardlopen, denk ik aan al die lichamen. Aan vrienden, kennissen, vrienden van vrienden en vreemdelingen. Vaak probeer ik in het moment te blijven en sta ik mezelf toe om te voelen.

Wanneer ik hardloop, voel ik mijn voetzolen tegen mijn schoenen aan schuren. Ik voel mijn vermoeide enkels, mijn brandende dijen, die subtiele steken onderaan mijn ruggengraat wanneer ik de 10 kilometer voorbij loop. Ik voel me pijn in mijn schouders en de scherpe wind in mijn ogen. Alles is pijnlijk. Met niets om me van de pijn af te leiden, voel ik het helder en duidelijk en ben ik dankbaar dat mijn lichaam de pijn elke dag aan kan,  het is een voorrecht.

Ik ben me ervan bewust dat het lichaam dat op een dag niet meer kan hardlopen, van mij is. Maar die dag is niet nu, niet vandaag. Ik hardloop omdat ik hetkan en ik omarm het lichaam dat ik nu heb. Ik ben betrokken bij de wereld en ik adem, en adem, en adem.

  

Yep, hang die extra tien kilo maar aan je halterstang. Hieronder lees je hoe je zware lifts een stuk lichter kunt maken, voor meer spiergroei tijdens elke uitgevoerde herhaling.
Zo haal jij het meeste uit je calf raises. 
#WorkoutWednesday, net als The Rock. 
Voor je eerstvolgende setje squats geef je eerst je zenuwstelsel een optater.
Alles wat je moet weten om hardlopen een vast onderdeel van je leven te maken lees je hier.
Met deze truc presteer je nooit meer onder je niveau.